‘Mijn schoonmoeder vond de naam van mijn dochter vreselijk. Nu kort ze het heel stom af’

‘Toen mijn man en ik vertelden welke naam we voor onze dochter hadden gekozen, reageerde mijn schoonmoeder nogal terughoudend. Het werd Isadora. Ze vond de naam wel bijzonder mooi en lief klinken, maar noemde het ook ‘een gewaagde keuze’. Ik trok me er niet zoveel van aan. Wij waren tenslotte allebei verliefd op de naam. Inmiddels zijn we een paar jaar verder, maar mijn schoonmoeder heeft nog steeds haar eigen draai aan de naam gegeven.

Ze noemt onze dochter namelijk consequent Door. En hoewel ze het ongetwijfeld lief bedoelt, kan ik er maar niet aan wennen.

We waren meteen verliefd op Isadora

Tijdens mijn zwangerschap hebben mijn man en ik eindeloos over babynamen gepraat. Ik wilde graag iets bijzonders. Geen naam die je op ieder schoolplein hoort, maar ook geen naam waarvan je eerst moet uitleggen hoe je hem uitspreekt.

We hadden allebei een lijstje met favorieten en bespraken regelmatig nieuwe mogelijkheden. Sommige namen vielen al snel af, andere bleven steeds terugkomen. Uiteindelijk was het Isadora die er voor ons uitsprong.

Ik vond het een elegante, vrouwelijke naam met iets klassieks. Bovendien klonk hij mooi in combinatie met onze achternaam. Mijn man was er ook enthousiast over. We hoefden er eigenlijk niet lang meer over na te denken.

Toen we de naam aan onze ouders vertelden, was ik vooral benieuwd naar hun reacties. Mijn eigen moeder vond hem prachtig, maar bij mijn schoonmoeder merkte ik meteen wat twijfel.

‘Het is wel een gewaagde keuze’

Mijn schoonmoeder keek even bedenkelijk toen ze de naam hoorde. ‘Isadora? Dat is wel een gewaagde keuze’, zei ze uiteindelijk.

Ze voegde eraan toe dat ze zelf waarschijnlijk voor een wat kortere en meer traditionele naam zou hebben gekozen. Ze noemde nog een paar namen die zij mooi vond, maar maakte er verder geen groot punt van.

Toch bleef die opmerking bij me hangen. Een gewaagde keuze. Het was niet onaardig bedoeld, maar ik begreep natuurlijk wel dat Isadora niet helemaal haar smaak was.

Mijn man haalde zijn schouders op. Volgens hem moest zijn moeder gewoon even wennen. En daar had hij waarschijnlijk gelijk in. Het was tenslotte onze dochter en wij waren dol op haar naam.

Na de geboorte begon ze haar eigen naam te gebruiken

Toen onze dochter eenmaal geboren was, leek er weinig meer aan de hand. Mijn schoonmoeder was ontzettend trots op haar kleindochter en noemde haar in het begin gewoon Isadora.

Totdat ze op een dag ineens een andere naam gebruikte.

‘Hoe gaat het met Door?’, vroeg ze aan de telefoon.

Ik moest even nadenken over wie ze het had. Toen bleek dat ze onze dochter bedoelde. Ze had Isadora blijkbaar afgekort tot Door.

In eerste instantie moest ik er een beetje om lachen. Het was zo’n onverwachte verbastering dat ik niet eens wist wat ik erop moest zeggen. Ik had eerder Isa of Dora verwacht, maar Door had ik nooit bedacht.

Mijn schoonmoeder vond het zelf juist heel leuk. Volgens haar was het een lief, kort koosnaampje dat makkelijk riep.

Alleen vond ik het helemaal niet bij onze dochter passen.

Inmiddels noemt ze haar bijna nooit meer Isadora

Wat begon als een grapje, is inmiddels een gewoonte geworden. Mijn schoonmoeder noemt haar eigenlijk altijd Door. Ook in berichtjes en wanneer ze over haar praat met andere familieleden.

Soms vergeet ik bijna dat ze het over Isadora heeft als ze haar zo noemt.

Ik heb er zelf nooit een geheim van gemaakt dat ik die afkorting niet zo mooi vind. Als mijn schoonmoeder bijvoorbeeld vraagt hoe het met Door gaat, antwoord ik gewoon dat het goed gaat met Isadora.

Ik hoopte dat ze de hint zou begrijpen, maar dat gebeurt niet echt.

Mijn man vindt het allemaal niet zo’n probleem. Hij zegt dat zijn moeder er niets vervelends mee bedoelt en dat ze nu eenmaal haar eigen koosnaampje heeft bedacht. Volgens hem is het juist een teken van genegenheid.

Misschien heeft hij daarin gelijk. Toch vind ik het jammer dat ze niet gewoon de naam gebruikt die wij zo bewust voor onze dochter hebben gekozen.

Ik wil niet moeilijk doen, maar het blijft me dwarszitten

Het is natuurlijk niet zo dat ik verwacht dat iedereen de naam Isadora prachtig moet vinden. Mijn schoonmoeder mag best een andere smaak hebben. En als ze de naam destijds een gewaagde keuze vond, is dat ook haar goed recht.

Maar inmiddels zijn we een paar jaar verder. Ik had gehoopt dat ze de naam gewoon zou overnemen en er misschien zelfs aan gewend zou raken.

Wat me vooral dwarszit, is dat Door voor mijn gevoel helemaal niet bij onze dochter past. Het klinkt voor mij als een heel andere naam en bovendien hebben wij haar nooit zo genoemd.

Ik wil er ook geen familieruzie van maken. Mijn schoonmoeder is verder een lieve oma en ik gun mijn dochter een goede band met haar. Het laatste wat ik wil, is dat er spanning ontstaat over iets wat uiteindelijk misschien maar een klein detail lijkt.

Toch hoop ik stiekem dat ze op een dag vanzelf weer gewoon Isadora zegt. Want hoe gewaagd mijn schoonmoeder de naam destijds ook vond: voor ons was het vanaf het eerste moment precies de juiste keuze.