‘Mijn schoonmoeder houdt zich niet aan mijn opvoedregels en mijn man kiest steeds haar kant’

‘Ik had nooit gedacht dat mijn schoonmoeder zo’n grote rol zou gaan spelen in onze opvoeding. In het begin vond ik het juist fijn dat ze zo betrokken was bij haar kleinkinderen. Ze bood regelmatig aan om op te passen, nam cadeautjes mee en stond altijd klaar als we haar nodig hadden. Maar inmiddels merk ik dat ik steeds vaker met tegenzin naar haar toe ga.

Niet omdat ik haar niet aardig vind, maar omdat ze zich voortdurend niets aantrekt van de afspraken die wij als ouders maken.

En het ergste vind ik eigenlijk niet eens haar gedrag. Het is de reactie van mijn man. Want iedere keer als ik er iets van zeg, krijg ik te horen dat ik overdrijf.

‘Een snoepje kan toch geen kwaad?’

Het begon met kleine dingen. Toen onze dochter nog maar twee jaar was, hadden we afgesproken dat ze niet de hele dag door snoep en koekjes zou krijgen. Natuurlijk mocht ze weleens iets lekkers, maar we wilden daar een beetje bewust mee omgaan.

Mijn schoonmoeder dacht daar anders over. Als we haar dochter kwamen ophalen, had ze vaak al een koekje of een snoepje gekregen. Soms zelfs meerdere. Wanneer ik er iets van zei, lachte ze het weg.

‘Ach, bij oma mag dat toch gewoon?’

Ik probeerde het luchtig te houden. Ik wilde geen discussie maken van een koekje. Maar ondertussen voelde het alsof mijn afspraken er helemaal niet toe deden.

Later kwamen er meer van dit soort situaties. We wilden niet dat onze dochter voor het slapengaan nog op een tablet keek, maar bij oma mocht ze filmpjes kijken zolang ze wilde. We hadden afgesproken dat ze zelf haar speelgoed moest opruimen, maar oma deed dat liever voor haar. En als ze iets niet mocht, kreeg ze bij oma vaak alsnog haar zin.

Steeds hoorde ik hetzelfde: bij oma mag alles.

Mijn man vindt dat ik moeilijk doe

Wat me misschien nog wel het meest dwarszit, is dat mijn man er nauwelijks een probleem in ziet. Wanneer ik hem vertel dat ik het vervelend vind, haalt hij zijn schouders op.

‘Ze bedoelt het toch goed? Ze is gewoon gek op de kinderen.’

Dat geloof ik ook. Ik twijfel er niet aan dat mijn schoonmoeder dol is op haar kleinkinderen. Maar betekent dat automatisch dat ze zich niet aan onze afspraken hoeft te houden?

Mijn man vindt dat ik er te zwaar aan til. Volgens hem horen grootouders hun kleinkinderen nu eenmaal een beetje te verwennen. Hij zegt dat hij vroeger ook alles bij zijn oma mocht en dat hij daar niets aan heeft overgehouden.

Maar voor mij gaat het helemaal niet om dat ene snoepje of dat extra filmpje. Het gaat erom dat wij als ouders ergens bewust over nadenken en dat onze keuzes vervolgens zonder overleg aan de kant worden geschoven.

Ik wil helemaal niet dat mijn schoonmoeder precies hetzelfde doet als wij. Ze hoeft echt niet ieder moment volgens onze regels te leven. Maar ik vind wel dat ze onze belangrijkste afspraken moet respecteren.

Het werd pas echt vervelend toen ze mij begon tegen te spreken

Een paar weken geleden gebeurde er iets waardoor ik me behoorlijk ongemakkelijk voelde.

Onze zoon wilde iets hebben wat hij niet mocht. Ik had hem al een paar keer uitgelegd waarom het niet kon. Toen mijn schoonmoeder erbij kwam zitten, zei ze doodleuk: ‘Ach, van mama mag je ook nooit iets.’

Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Mijn zoon keek meteen naar haar en begon opnieuw te vragen of hij het toch mocht hebben.

Toen ik aangaf dat ik het niet prettig vond dat ze mij waar de kinderen bij waren tegensprak, reageerde ze geïrriteerd. Ze zei dat ik niet zo streng moest zijn en dat kinderen ook gewoon kind moesten kunnen zijn.

Mijn man zat erbij, maar zei niets.

Later, toen we thuis waren, begon ik er opnieuw over. Ik vertelde hem dat ik me niet gesteund voelde en dat ik het vervelend vond dat zijn moeder mijn gezag ondermijnde waar de kinderen bij waren.

Zijn antwoord? ‘Je maakt er echt een veel groter probleem van dan het is.’

Op dat moment voelde ik me vooral alleen.

Ik wil geen ruzie met mijn schoonmoeder

Het lastige is dat ik helemaal geen ruzie wil. Ik wil niet degene zijn die ervoor zorgt dat mijn man minder contact heeft met zijn moeder. Ik gun mijn kinderen een goede band met hun oma en ik vind het fijn dat ze betrokken is.

Maar ik merk dat ik steeds meer tegen bezoekjes opzie. Iedere keer vraag ik me af wat er deze keer weer gaat gebeuren. Krijgen de kinderen opnieuw iets wat ze niet mogen? Wordt er weer een opmerking gemaakt over onze regels? En moet ik achteraf thuis weer uitleggen waarom ik me eraan erger?

Soms betrap ik mezelf erop dat ik liever niet heb dat mijn schoonmoeder alleen op de kinderen past. Dat vind ik eigenlijk heel verdrietig, want ik zou juist graag willen dat ik haar volledig kan vertrouwen.

Tegelijkertijd weet ik dat ik niet alles kan controleren. Ik verwacht ook niet dat mijn kinderen bij oma precies dezelfde dagindeling hebben als thuis. Dat hoeft helemaal niet. Maar er is voor mij een verschil tussen verwennen en bewust afspraken negeren.

Waarom kiest mijn man niet gewoon mijn kant?

Ik heb mijn man inmiddels meerdere keren gevraagd om met zijn moeder te praten. Niet om haar terecht te wijzen of een grote familieruzie te veroorzaken, maar gewoon om duidelijk te maken dat sommige afspraken voor ons belangrijk zijn.

Toch stelt hij het gesprek steeds uit. Hij zegt dat hij geen zin heeft in gedoe en dat ik het misschien ook wat losser kan laten.

Maar waarom moet ik degene zijn die alles loslaat? Waarom kan hij niet begrijpen dat het voor mij niet alleen om de regels gaat, maar ook om respect?

Ik zou het al heel anders vinden als hij een keer tegen zijn moeder zou zeggen: ‘Mam, we hebben dit zo afgesproken. Wil je daar rekening mee houden?’

Dat hoeft niet boos of onaardig. Het zou mij vooral het gevoel geven dat we samen één lijn trekken.

Ik wil dat mijn kinderen weten dat wij de ouders zijn

Ik weet dat ik niet de enige moeder ben die hiermee worstelt. Veel grootouders bedoelen het goed, maar soms vergeten ze dat hun kinderen inmiddels zelf ouders zijn geworden. En dat die ouders hun eigen keuzes mogen maken.

Ik wil mijn schoonmoeder niet buitensluiten. Ik wil haar ook niet veranderen. Maar ik wil wel dat ze begrijpt dat haar kleinkinderen niet alleen van haar zijn om te verwennen. Ze zijn ook kinderen die behoefte hebben aan duidelijkheid en aan ouders die samen afspraken maken.

Voorlopig probeer ik het gesprek met mijn man nog een keer aan te gaan. Niet om te eisen dat hij partij kiest tegen zijn moeder, maar omdat ik wil dat hij naast mij staat.

Want uiteindelijk ben ik niet op zoek naar een strijd tussen zijn moeder en mij. Ik wil gewoon dat we samen ouders kunnen zijn, zonder dat ik me telkens de lastige moet voelen wanneer ik een grens aangeef.’

Dit verhaal is een fictief, samengesteld ervaringsverhaal gebaseerd op herkenbare situaties binnen gezinnen.