‘Mensen zijn totaal verbaasd dat ik mijn zoon van 4 jaar gaatjes in zijn oren voor oorbelletjes heb gegeven’
‘Dit is toch lekker onze keuze? Ik wist dat het reacties zou oproepen. Maar ik had niet verwacht dat het zóveel verbazing zou zijn.
“Maar hij is pas vier?”
“Is dat niet iets voor later?”
“Wat als hij het straks niet meer wil?”
De vragen kwamen sneller dan de felicitaties.
Het begon heel eenvoudig
Mijn zoon wilde oorbellen.
Niet omdat hij iemand nadeed. Niet omdat ik dat zo leuk vond. Maar omdat hij ze mooi vond. Punt.
Hij wees naar mensen op straat, naar plaatjes, naar mij.
“Dat wil ik ook.”
En elke keer dat ik zei: “Als je dat echt wilt, dan kan dat,” zag ik hem stralen. Niet opgewonden. Niet impulsief. Gewoon zeker, dit is iets wat past in ons gezin en daar mogen mensen wat van vinden, maar dat hoef je dan toch niet tegen mij te zeggen?
De verbazing van andere moeders
Het zijn vooral andere moeders die reageren.
Met opgetrokken wenkbrauwen. Met halve grapjes. Met een ondertoon die ik maar al te goed herken.
Niet boos. Niet hard.
Maar wel duidelijk: dit wijkt af van wat normaal is.
Alsof ik iets te snel ben gegaan. Alsof ik hem iets heb opgelegd. Alsof ik hem niet bescherm tegen een wereld die nog niet klaar is voor een jongetje met oorbellen.
Wat ze niet zien
Wat ze niet zien, is hoe zorgvuldig we dit hebben gedaan.
Hoe vaak ik heb gevraagd: “Weet je het zeker?”
Hoe hij knikte. Steeds weer.
Wat ze niet zien, is hoe trots hij was toen hij in de spiegel keek. Hoe hij zijn hoofd schuin hield om ze beter te zien. Hoe hij zei: “Nu lijk ik meer op mezelf.”
En eerlijk? Dat raakte me.
Ja, mijn zoon van vier heeft gaatjes in zijn oren.
En nee, dat maakt mij geen roekeloze moeder.
Het maakt mij een moeder die luistert.
Die kijkt.
En die haar kind serieus neemt, ook als hij klein is.
En als anderen daar verbaasd over zijn?
Dan is dat oké.
Hij is dat niet.
