‘Onze gekozen meisjesnaam is prachtig, maar mensen schrijven hem áltijd verkeerd’

Toen we de naam voor onze dochter kozen, waren we er allebei meteen verliefd op. We wilden iets korts, liefs en bijzonders. Geen naam die je in iedere klas drie keer hoort, maar ook geen ingewikkelde naam die niemand kan uitspreken. Het werd Nore.

We vonden het een prachtige naam. Een beetje Scandinavisch, zacht van klank en toch stoer. Ik had alleen nooit verwacht dat we zo vaak zouden moeten uitleggen hoe je hem schrijft.

Want inmiddels ben ik er bijna aan gewend dat mensen er automatisch Noor of zelfs Nora van maken. En hoe vaak ik ook zeg dat het echt Nore is, het blijft gebeuren.

‘Bedoel je Noor of Nora?’

Het begon eigenlijk al kort na haar geboorte. We kregen allerlei felicitatiekaartjes en berichtjes binnen. Hartstikke lief natuurlijk, maar op een van de kaartjes stond ineens Noor.

Ik dacht eerst dat het een vergissing was. Misschien had iemand de naam verkeerd verstaan of verkeerd onthouden. Maar een paar dagen later gebeurde het opnieuw.

Ook Nora kwam regelmatig voorbij. Zelfs mensen die we de naam persoonlijk hadden verteld, bleken hem later anders te schrijven.

Wanneer ik zeg dat onze dochter Nore heet, krijg ik opvallend vaak de vraag: ‘Met een e op het einde?’ Ja, gewoon N-o-r-e.

Het is misschien een klein detail, maar ik vind het toch jammer. We hebben niet voor niets zo zorgvuldig over haar naam nagedacht.

Waarom we juist voor Nore hebben gekozen

We hebben tijdens mijn zwangerschap behoorlijk wat namen besproken. Sommige vonden we te populair, andere juist te ingewikkeld of niet helemaal bij ons passen.

Nore bleef steeds terugkomen. We vonden het een elegante naam zonder dat hij overdreven chic klonk. Bovendien vonden we het mooi dat hij kort was, maar toch net even anders dan de namen die we om ons heen hoorden.

Noor vonden we ook mooi, maar die naam voelde voor ons net iets gewoner. Nora vonden we eveneens leuk, maar uiteindelijk werden we allebei verliefd op Nore.

We hebben dan ook geen moment getwijfeld over de spelling. Totdat we merkten dat de buitenwereld daar blijkbaar heel anders over dacht.

Zelfs bij officiële momenten gaat het mis

Inmiddels zijn we er een beetje op voorbereid. Wanneer we ergens haar naam moeten doorgeven, spellen we hem er vaak meteen bij.

Bij de kinderopvang ging het bijvoorbeeld ook mis. Op een lijstje stond ineens Noor. Toen ik het aangaf, werd het gelukkig direct aangepast, maar ik moest er wel om lachen.

Ook bij cadeautjes met haar naam erop controleren we tegenwoordig liever even of de spelling klopt. Het zou niet de eerste keer zijn dat er Nora op staat.

Mijn man vindt dat ik me er niet zo druk om moet maken. Volgens hem is het juist logisch dat mensen bij het horen van Nore aan Noor of Nora denken. En misschien heeft hij daar ook wel een punt.

Toch vind ik het ergens jammer dat een naam die voor ons zo vanzelfsprekend was, voor anderen blijkbaar steeds opnieuw uitleg nodig heeft.

Zou ik achteraf een andere naam hebben gekozen?

Nee, absoluut niet. Ik vind Nore nog steeds prachtig. Iedere keer als ik haar naam uitspreek, ben ik blij dat we bij onze keuze zijn gebleven.

Maar ik had vooraf niet bedacht dat een korte meisjesnaam zoveel verwarring zou veroorzaken. Ik dacht juist dat we het onszelf makkelijk zouden maken met vier letters.

Inmiddels weet ik beter. Zelfs een naam die je eenvoudig kunt uitspreken, kan op papier voor verwarring zorgen.

En misschien went het ooit. Voorlopig blijf ik gewoon vriendelijk verbeteren wanneer iemand Noor of Nora schrijft.

Want onze dochter heet Nore. En zo blijft het ook.