‘Ik ben ‘vakantie-nanny’ en in het vliegtuig zit een 6 weken oude baby bij mij, omdat de ouders rust willen’
Een nanny meenemen in het vliegtuig omdat je zelf geen zin hebt om tien uur lang in de lucht voor je baby te zorgen. Het bestaat, het is iemands betaalde baan.
‘Eén verkeerde beweging en de hele rust aan boord verdwijnt. Daarom ben ik hier. Om te voeden, te wiegen, te troosten en vooral: stil te zorgen dat alles blijft lopen.
Mijn naam? Vakantie-nanny. Mijn job? Zorgen dat ouders op vakantie echt kunnen ontspannen. En ja, dat betekent dat ik in een vliegtuig zit met een baby van zes weken oud – en dat de ouders rustig achterover kunnen leunen, cappuccino in de hand, zonder één huilmoment te missen.
Het grappige is dat ik in dit vliegtuig een soort dubbele rol vervul: ouder, maar ook passagier. Terwijl de baby in mijn armen ligt te slapen, probeer ik een beetje te lezen, een beetje te ontspannen, en een beetje te genieten van het feit dat ik eigenlijk de vakantie van iemand anders veiligstel. Het is een vreemd gevoel: je bent er volledig bij en toch helemaal buiten het echte vakantiegevoel van de ouders.
De ouders? Die glimlachen af en toe richting me, hun ogen zeggen: “Dankzij jou kan ik eindelijk ontspannen.” En ja, dat werkt. Ik zie ze achterover leunen, gesprekken voeren, koffie drinken, en voor het eerst sinds maanden zijn ze even niet op scherp. Dat is mijn succesmoment.
Vakantie-nanny
Misschien klinkt het gek om met een baby van zes weken oud in een vliegtuig te zitten, maar voor mij is het een soort missie. Het is stressvol, soms vermoeiend, maar boven alles bijzonder. Want in dat kleine stukje vliegtuigcabine – tussen zuurstofmaskers en vliegtuigstoelen – creëer ik rust. Voor de baby, ja, maar vooral ook voor de ouders.
En als iemand naast me kijkt en denkt: “Doe normaal, een nanny in het vliegtuig?”, dan glimlach ik alleen maar. Want ik weet: dit kleine wondertje van zes weken, deze zes uur vliegen, en mijn handen vol babytranen en wiegeliedjes… dit is precies wat de ouders nodig hadden. En misschien, stiekem, ook ik.
Hoe leuk haar beroep ook klinkt, niet iedereen snapt het
De reacties zijn niet mals: ‘Je hebt toch zelf kinderen om er zelf voor te zorgen?
En ja, ik snap dat je je kind soms naar de crèche stuurt of naar de bso laat gaan. Dan moet je ook werken en begrijp ik dat het niet anders kan. Maar vakanties zijn er voor je gezin, om samen te zijn, toch? En dan mijn vriendin… Die gewoon de oppas meeneemt. Niet zozeer voor op de locatie zelf, maar wel voor in het vliegtuig. Omdat ze zo nodig naar Kaapstad moeten.
En dat is 11 uur vliegen. En dus zorgt de oppas voor hun baby en ligt hun dochter van 6 weken oud bij de oppas op schoot. Idioot. Het is je kind, het is geen hond.’
