‘Mijn vriendin heeft mijn jongensnaam gejat door er een subtiele meisjesvariant van te maken’
‘Ik had die naam al jaren in mijn hoofd.Niet vaag, niet “misschien ooit”, maar echt zeker: als ik een zoon zou krijgen, zou hij Benjamin heten.
Ik zei het hardop. Vaak. Tegen vriendinnen, tijdens wijnavonden, zelfs half-grappend: “Blijf met je handen van die naam af.”
En toen kreeg mijn vriendin een dochter.
En noemde haar Bente.
Het moment dat ik het hoorde
Ze vertelde het stralend. Vol trots.
“Ze heet Bente.”
Ik glimlachte. Natuurlijk glimlachte ik. Ik zei dat het een mooie naam was. Want dat is het ook. Kort, fris, lief.
Maar terwijl ik daar zat, voelde ik iets knagen. Want dit voelde niet neutraal. Dit voelde… bekend.
Te bekend.
Het is niet hetzelfde — en toch ook weer wel
Ik weet het.
Benjamin en Bente zijn niet dezelfde naam. Andere klank, ander geslacht, andere vibe.
En toch: het voelt alsof mijn naam is aangeraakt. Alsof iemand dacht: leuk idee, en er nét iets eigens van maakte zodat het verdedigbaar bleef.
Ik vraag me af of zij zich überhaupt realiseert hoe dicht het bij mijn wens ligt. Of dat ze dacht: ach joh, dat is toch iets anders.
Misschien is dat ook zo.
Maar gevoel is zelden rationeel.
Waarom raakt dit me zo?
Omdat een naam niet zomaar een naam is.
Het is een toekomstbeeld. Een kind dat er nog niet is. Een idee waar je je aan vasthecht.
En ineens voelt het alsof dat idee al een beetje is “ingepikt”. Alsof, mocht ik ooit een Benjamin krijgen, mensen zeggen:
“Oh, net als Bente!”
En dat wil ik niet.
Niet omdat ik haar dochter niet gun wat ze heeft — maar omdat dit míjn droom was. Mijn naam.
Kan ik hier iets van zeggen?
Dat is misschien wel het lastigste.
Want wat zou ik zeggen?
“Je hebt mijn naam gestolen”? Dat klinkt kinderachtig.
“Het voelt raar voor me”? Dan maak ik het groter dan zij het waarschijnlijk bedoelde.
Dus ik zeg niets. Ik slik het in. En ik lach mee als anderen de naam prijzen.
Maar vanbinnen neem ik alvast afscheid van Benjamin.
En dat voelt oneerlijk.
Misschien gaat dit niet over namen
Misschien gaat dit over grenzen.
Over hoe dichtbij je bij elkaar mag komen zonder te checken.
Over hoe snel iets “van iedereen” wordt zodra het hardop is uitgesproken.
En misschien ook over het besef dat sommige dingen die je zeker dacht te weten, toch niet vastliggen.
Mijn vriendin heeft mijn jongensnaam niet letterlijk gejat.
Ze heeft er een meisjesvariant van gemaakt.
En toch voelt het alsof ik iets heb moeten loslaten wat nog niet eens begonnen was.
Misschien moet ik dat accepteren.
Misschien komt er ooit een andere naam die net zo klopt.
En misschien — heel misschien — moet ik gewoon toegeven dat dit me meer raakt dan ik had verwacht.
En dat dat ook oké is.
