‘Mijn ouders passen gratis op, maar financieel blijkt dat helemaal niet zo voordelig’

Toen ik na mijn zwangerschapsverlof weer aan het werk ging, leek de oplossing voor de kinderopvang eigenlijk vanzelfsprekend. Mijn ouders boden aan om twee dagen per week op de kinderen te passen. Gratis. We hoefden geen ingewikkelde berekeningen te maken over kinderopvangtoeslag en zouden iedere maand flink wat geld besparen. Ik was ontzettend blij met hun aanbod.

Maar inmiddels, ruim een jaar later, begin ik me af te vragen of het allemaal wel zo voordelig is als ik in eerste instantie dacht. Want hoewel mijn ouders geen vergoeding vragen, zijn er allerlei andere kosten bijgekomen. En die tellen behoorlijk op.

Twee dagen per week gratis opvang leek ideaal

Toen onze jongste nog klein was, waren we op zoek naar een goede oplossing voor de opvang. Mijn man en ik werken allebei en wilden onze kinderen niet te veel verschillende opvangdagen geven.

Mijn moeder stelde voor om twee dagen per week op te passen. Mijn vader werkt niet meer en vond het ook gezellig om de kinderen regelmatig te zien. We hoefden alleen wat spullen mee te geven en de kinderen ’s ochtends te brengen.

Het leek een ideale oplossing. Geen maandelijkse opvangfacturen, geen gedoe met wachtlijsten en bovendien konden de kinderen veel tijd met hun opa en oma doorbrengen.

We hadden vooraf zelfs uitgerekend hoeveel geld we ongeveer zouden besparen. Dat bedrag was behoorlijk aantrekkelijk.

Alleen hadden we één ding niet meegerekend: alles wat er om dat gratis oppassen heen komt kijken.

De extra kosten begonnen ongemerkt

In het begin namen we af en toe iets lekkers mee voor bij de koffie. Een doos bonbons, een bos bloemen of een fles wijn. Gewoon als bedankje.

Maar langzaam werd dat steeds meer. Mijn moeder doet boodschappen wanneer de kinderen er zijn en koopt dan ook dingen die ze speciaal voor hen lekker vindt. Extra fruit, yoghurt, broodjes, koekjes en soms een kant-en-klare maaltijd.

Ik vind het natuurlijk fijn dat ze goed voor de kinderen zorgt, maar ik merk dat ik me bezwaard voel als ik haar koelkast steeds voller zie staan met boodschappen voor onze kinderen.

Daarom neem ik regelmatig zelf boodschappen mee. Ook betaal ik weleens een tank benzine, omdat mijn ouders soms met de kinderen naar de kinderboerderij of een speeltuin gaan.

En dan zijn er nog de cadeautjes. Als mijn moeder de kinderen een middagje meeneemt naar de dierentuin of ergens gaat lunchen, wil ik dat natuurlijk niet altijd op haar kosten laten aankomen.

Het zijn allemaal kleine bedragen, maar bij elkaar begint het behoorlijk op te lopen.

Ik voel me verplicht om iets terug te doen

Wat ik misschien nog lastiger vind dan de extra uitgaven, is het gevoel dat ik voortdurend iets moet terugdoen.

Als mijn ouders twee dagen op de kinderen hebben gepast, vind ik het bijna vanzelfsprekend dat ik in het weekend een keer langsga met iets lekkers. Of dat ik mijn moeder help met een klusje in huis.

Wanneer ze een keer oppassen op een avond, neem ik de volgende dag bloemen mee. En als ze aangeven dat ze moe zijn, voel ik me schuldig dat ik ze alweer nodig heb.

Mijn ouders vragen er zelf helemaal niet om. Ze zeggen juist dat ze het ontzettend leuk vinden om de kinderen te zien.

Toch voelt het voor mij soms alsof ik een rekening heb openstaan die ik niet precies kan afbetalen.

Bij een kinderdagverblijf weet je waar je aan toe bent. Je betaalt een factuur en daarmee is het geregeld. Bij mijn ouders is het ingewikkelder, omdat geld, familie en dankbaarheid door elkaar lopen.

Is gratis oppassen eigenlijk wel goedkoper?

Laatst besloot ik eens op een rijtje te zetten wat we inmiddels allemaal uitgeven aan de oppasdagen bij mijn ouders.

Ik schrok een beetje van het totaal. Natuurlijk betalen we geen officieel uurtarief, maar de boodschappen, benzine, kleine uitjes en bedankjes vormen samen toch een behoorlijk bedrag.

Dat betekent niet dat mijn ouders geld van ons moeten krijgen. Ik vind het juist ontzettend waardevol dat ze zo betrokken zijn bij hun kleinkinderen. Maar ik had vooraf nooit bedacht dat er zoveel bijkomende kosten zouden zijn.

En er is nog iets wat ik lastig vind: mijn ouders worden natuurlijk ook ouder. Twee vaste oppasdagen per week zijn best intensief. Soms vraag ik me af of het wel eerlijk is om zoveel van ze te verwachten, ook al bieden ze het zelf aan.

Kinderopvang is niet automatisch duurder

Ik ben inmiddels ook opnieuw naar de kosten van reguliere kinderopvang gaan kijken. Want hoewel de factuur van een kinderdagverblijf op het eerste gezicht behoorlijk hoog kan zijn, krijgen werkende ouders vaak een deel terug via de kinderopvangtoeslag.

Hoeveel je uiteindelijk zelf betaalt, hangt af van je gezamenlijke inkomen, het aantal opvanguren, het uurtarief en het aantal kinderen.

Daardoor kan het verschil tussen betaalde opvang en gratis oppassen kleiner zijn dan je vooraf denkt.

Bovendien biedt een kinderdagverblijf vaste opvangdagen, professionele begeleiding en vaak meer continuïteit wanneer opa en oma een keer ziek zijn of op vakantie gaan.

Ik zeg absoluut niet dat kinderopvang beter is dan oppassen door grootouders. Maar ik denk wel dat veel ouders alleen naar het bedrag op de factuur kijken en vergeten om alle andere kosten mee te nemen.

Ik wil mijn ouders niet kwijt als oppas, maar het moet anders

Voorlopig blijven mijn ouders gewoon twee dagen per week oppassen. De kinderen zijn dol op ze en ik vind het fijn dat ze zo’n hechte band hebben.

Maar ik wil wel iets veranderen. Ik denk erover om een vast bedrag per maand bij te dragen voor boodschappen en uitjes. Niet als salaris, maar zodat mijn ouders niet ongemerkt alle kosten zelf dragen.

Ook wil ik vaker bespreken of twee dagen per week nog steeds prettig voor ze is. Misschien is één vaste dag uiteindelijk voor iedereen beter.

Want één ding weet ik inmiddels zeker: gratis oppassen is ontzettend waardevol, maar het betekent niet automatisch dat het helemaal niets kost.