‘Mijn moeder laat mijn kind altijd erbij lopen als een slons als ze oppast, dat irriteert me mateloos’

‘Ik zie het al zodra ik binnenkom. Een vlek op het shirt. Haar haar ongekamd. Een broek die net iets te kort is en sokken die duidelijk niet bij elkaar horen. Een idioot Frozen-rokje. 

Mijn moeder glimlacht trots:
“Ze heeft zo lekker gespeeld vandaag!”

En ik glimlach terug. Natuurlijk doe ik dat.
Maar vanbinnen voel ik het al borrelen.

Het is niet alleen de kleding

Laat ik dit meteen zeggen: het gaat niet om designerkleren of perfecte outfits. Ik ben echt geen moeder die haar kind als een pop wil aankleden. Maar dit… dit voelt anders.

Het voelt alsof er geen moeite is gedaan.
Alsof het haar allemaal niet zo veel kan schelen hoe mijn kind erbij loopt zodra ik even uit beeld ben.

En dat steekt.

“Ach joh, dat maakt toch niks uit?”

Dat zegt ze dan.
En ergens heeft ze gelijk. Mijn kind is gezond. Gelukkig. Onbezorgd. Ze heeft gespeeld, gelachen, geleefd.

Maar toch.

Want voor mij gaat het ook over:

• zorg

• aandacht

• serieus genomen worden

En misschien ook een beetje over respect voor hoe ík het graag doe als moeder.

Ik voel me ondankbaar (en dat maakt het ingewikkeld)

Want hoe durf ik eigenlijk te klagen?
Mijn moeder past op. Gratis. Met liefde. Ze staat altijd klaar. Ik kan op haar rekenen.

En toch erger ik me.

Dat maakt het extra lastig. Want irritatie voelt dan meteen als ondankbaarheid. Alsof ik niet mag zeggen dat iets me dwarszit, omdat ze het “goed bedoelt”.

Maar goed bedoeld en fijn ervaren zijn niet altijd hetzelfde.

Wat mijn moeder ziet, en wat ik zie

Mijn moeder ziet een kind dat zich niets aantrekt van hoe ze eruitziet. Vrij. Spelend. Onbezorgd.

Ik zie een kind dat straks buitenloopt, andere ouders tegenkomt, misschien foto’s maakt. En ja, ik weet dat dat ook iets over míj zegt.

Misschien over controle.
Misschien over loslaten.
Misschien over het verschil tussen haar generatie en de mijne.

Waarom ik er (nog) niks van zeg

Ik heb het nog niet echt aangekaart. Omdat ik geen zin heb in:
“Vroeger deden we daar echt niet zo moeilijk over.”
Of:
“Ze is toch geen porseleinen pop?”

En omdat ik bang ben dat het groter wordt dan ik bedoel. Dat het een discussie wordt over opvoeding, terwijl het eigenlijk over gevoel gaat.

Wat ik probeer te onthouden

Ik probeer te onthouden dat mijn kind zich veilig voelt bij haar oma. Dat ze zichzelf mag zijn. Dat ze zich vies mag maken. Dat ze geen commentaar krijgt op haar uiterlijk.

En dat is óók waardevol.

Maar soms zou ik willen dat ze haar haar even borstelt.
Dat ze een schoon shirt aantrekt voordat ik haar ophaal.
Gewoon… een beetje moeite…’