‘Mijn man wil onze dochter dezelfde naam geven als zijn eerste liefde, ik vind dat gek. Of stel ik me aan?’

Mijn man en ik zaten op een avond op de bank, half afgeleid door een serie, toen hij ineens een naam noemde. Zacht, bijna achteloos. Op papier is het een mooie naam. Elegant, tijdloos. Maar mijn maag trok samen. Het was de naam van zijn eerste liefde.

Emilie. Zijn jeugdliefde.

Hij vertelde het alsof het niets was. Alsof hij het zelf nauwelijks besefte. “Ik vind het gewoon een mooie naam,” zei hij. En misschien meende hij dat ook echt. Maar in mijn hoofd begon het meteen te malen. Waarom juist díe naam? Van alle meisjesnamen in de wereld?

Ja, ik vind het ook een leuke naam. Dus dat maakt het wel lastiger.

Stel ik me aan?

Ik weet heus wel dat iedereen een verleden heeft. Ik heb er zelf ook een. Relaties, verliefdheden, mensen die ooit belangrijk waren. Dat is allemaal voorbij, dat begrijp ik rationeel. Maar een naam is niet zomaar iets. Het is iets wat je elke dag zegt, fluistert, roept. Iets wat onlosmakelijk verbonden raakt met je kind. Met óns kind.

Ik merkte dat ik jaloers werd, en dat gevoel vond ik misschien nog wel het lastigst. Jaloezie om iemand die allang geen rol meer speelt in zijn leven. Iemand die ik niet ken, maar die ineens via een naam toch tussen ons in leek te staan. Alsof er een onzichtbare derde mee aan tafel zat zodra ik die naam hoorde.

Toen ik mijn twijfel uitsprak, keek hij verbaasd. Hij had er geen emotionele lading bij, zei hij. Die liefde was van toen, ons leven is nu. Hij vond het zelfs wat overdreven dat ik er zoveel achter zocht. En daar begon ik zelf ook aan te twijfelen. Stel ik me aan? Projecteer ik mijn onzekerheden op iets onschuldigs?

Ik vind Emilie mooi, en Eem ook een leuke afkorting. Of Emmie. Maar toch…

Het zal altijd in m’n hoofd zitten?

Dus hoe langer ik erover nadacht, hoe duidelijker het werd: het gaat me niet om het verleden, maar om het gevoel. Om het idee dat een naam voor ons allebei goed moet voelen. Dat ik mijn dochter wil aankijken en haar naam kan uitspreken zonder een knoop in mijn maag. Zonder een verhaal dat niet het hare is.

Misschien is het niet rationeel. Misschien is het klein. Maar het is wel echt. En als ik iets leer van dit hele proces, is het dat gevoelens niet altijd logisch hoeven te zijn om serieus genomen te worden. Zeker niet als het gaat om iets zo intiems als de naam van je kind.

Dus nee, ik denk niet dat ik me aanstel. Ik denk dat ik luister naar mezelf. En dat lijkt me, als toekomstige moeder, misschien wel het belangrijkste wat ik kan doen.