‘Mijn kleuter heeft een vreselijk strenge juf, hij is bijna bang voor haar. Wat moet ik doen?’

De laatste tijd merk ik dat mijn kleuter met tegenzin naar school gaat. Waar hij eerst vrolijk zijn jas aantrok en enthousiast vertelde over zijn vriendjes, lijkt er nu een soort spanning in zijn kleine lijfje te zitten zodra het woord school valt. Na wat doorvragen biechtte hij op dat hij bang is voor zijn juf. Ze is streng – heel streng – en dat maakt dat hij zich niet veilig voelt in de klas. En dat raakt mij enorm.

Ik weet dat een bepaalde mate van structuur goed is voor kinderen. Een juf die duidelijkheid biedt en grenzen stelt, kan heel helpend zijn. Maar als mijn kind letterlijk zegt bang te zijn, moet ik dat serieus nemen. Het is niet aan mij om te bepalen hoe “erg” iets voor hem moet zijn — als hij spanning voelt, dan ís dat zo.

Ik luister naar mijn kind

Het eerste wat ik ben gaan doen, is écht luisteren. Niet meteen oordelen, niet minimaliseren, maar ruimte geven voor zijn gevoel. Wat gebeurt er precies? Wanneer schrikt hij? Wat zegt of doet de juf?

Door die gesprekken kreeg ik een beter beeld van wat hem dwarszit. Soms gaat het om kleine dingen die voor een volwassene onschuldig lijken, maar voor een kleuter heel groot voelen.

Ik let extra op signalen: slaapproblemen, buikpijn, ineens niet meer willen eten of juist drukker dan normaal. Emoties van kinderen verplaatsen zich vaak naar ander gedrag. Alles wat ik zie, neem ik mee als puzzelstukje.

Ik ga het gesprek aan met de juf

De volgende stap vind ik spannend, maar noodzakelijk: ik plan een gesprek met de juf. Niet verwijtend, maar vanuit mijn bezorgdheid. Ik vertel wat ik bij mijn kind zie en vraag hoe zij het beleeft. Samen kunnen we zoeken naar oplossingen, bijvoorbeeld:

• een rustig wenmoment in de ochtend,
• duidelijke afspraken over wat mijn kind nodig heeft,
• extra positieve aandacht of bevestiging.

Ik probeer altijd uit te gaan van samenwerking, want uiteindelijk hebben we beiden hetzelfde doel: dat mijn kind zich veilig voelt.

Als er geen verbetering komt

Mocht er na meerdere gesprekken niets veranderen, dan durf ik verder te kijken. Dat kan betekenen dat ik een gesprek aanvraag met de intern begeleider of zorgcoördinator. En in uiterste gevallen denk ik na over een andere groep of school.

Het geluk van mijn kind moet altijd voorop staan.

Wat ik in dit hele proces het meest leer, is dat ik mijn oudergevoel serieus mag nemen. Mijn kind vertrouwt op mij. Als hij aangeeft dat iets niet goed voelt, dan is het mijn taak om dat te onderzoeken en voor hem op te komen.