‘Mijn dochter klaagde nooit over pijn, maar haar lichaam vertelde een ander verhaal’

‘Ik heb mijn dochter nooit horen klagen over rugpijn. Niet na een lange schooldag, niet na het buitenspelen en zelfs niet wanneer ze uren achter elkaar aan de keukentafel zat te tekenen. Daarom dacht ik er eigenlijk nooit over na dat er iets met haar rug aan de hand zou kunnen zijn. Totdat iemand anders iets opmerkte wat mij vervolgens niet meer losliet.

Het begon met een opmerking van haar gymdocent. Die had gezien dat mijn dochter tijdens het sporten wat anders bewoog dan de andere kinderen. Ook viel het hem op dat haar houding niet helemaal symmetrisch was. Of we daar thuis weleens iets van hadden gemerkt, vroeg hij.

Eerlijk gezegd niet. Ik had natuurlijk weleens gezien dat ze een beetje onderuitgezakt op de bank zat of met één schouder hoger dan de andere liep, maar welk kind doet dat niet?

Toch bleef de opmerking in mijn hoofd zitten.

Ik dacht dat ze gewoon een beetje onhandig was

Achteraf gezien waren er wel kleine dingen die me hadden kunnen opvallen. Als mijn dochter op de grond zat te spelen, leunde ze bijvoorbeeld opvallend vaak naar één kant. Op foto’s leek haar ene schouder soms iets hoger te staan dan de andere.

Ook vond ik dat haar rug er soms wat vreemd uitzag als ze haar zwemkleding droeg. Maar ik had daar nooit iets achter gezocht. Ze had geen pijn, rende, fietste en speelde gewoon met haar vriendinnen.

Na de opmerking van haar gymdocent besloot ik toch eens beter te kijken. Toen ze vooroverboog om haar schoenen aan te trekken, zag ik dat haar rug aan één kant iets hoger leek dan aan de andere kant.

Ik wist niet goed wat ik ervan moest denken, maar besloot voor de zekerheid een afspraak bij de huisarts te maken.

De huisarts ontdekte iets aan haar rug

De huisarts keek naar haar houding en liet haar een paar bewegingen maken. Vooral toen mijn dochter vooroverboog, werd duidelijk dat haar rug niet helemaal symmetrisch was.

De huisarts vertelde dat het mogelijk om scoliose ging. Dat is een zijwaartse verkromming van de wervelkolom, waarbij de rug soms ook een draaiing maakt.

Ik had weleens van scoliose gehoord, maar dacht eerlijk gezegd dat je daar altijd veel pijn van moest hebben. Dat bleek helemaal niet zo te zijn.

Sommige kinderen hebben nauwelijks klachten. De verkromming kan juist opvallen doordat bijvoorbeeld één schouder hoger staat, een schouderblad meer uitsteekt of de taille aan de ene kant anders oogt dan aan de andere kant.

Na verder onderzoek werd bij mijn dochter inderdaad scoliose vastgesteld.

Ze had zelf helemaal niets door

Wat me misschien nog wel het meest verbaasde, was de reactie van mijn dochter. Toen ik haar vroeg of ze zelf iets had gemerkt, haalde ze haar schouders op.

Ze had geen pijn. Ze vond haar rug niet vervelend en had ook nooit het gevoel gehad dat ze anders bewoog dan haar klasgenoten.

Voor mij was dat best confronterend. Ik had altijd gedacht dat een kind het vanzelf aangeeft als er iets met haar lichaam aan de hand is. Maar dat is natuurlijk niet altijd zo. Zeker niet als ze niet weten dat iets anders is dan normaal.

Bij kinderen die nog groeien, is het belangrijk om scoliose op tijd te ontdekken. Afhankelijk van de ernst en de groei die nog te verwachten is, kan de arts besluiten de verkromming regelmatig te controleren of een behandeling te adviseren. Soms is een brace nodig om verdere verkromming tegen te gaan.

Sindsdien kijk ik anders naar kleine veranderingen

Ik wil niet iedere afwijkende houding meteen als een probleem zien. Kinderen zitten nu eenmaal niet altijd rechtop en de ene schouder kan op een foto net wat hoger lijken dan de andere.

Maar ik heb wel geleerd dat je niet altijd moet wachten tot een kind ergens over klaagt. Sommige lichamelijke veranderingen zijn zichtbaar voordat een kind zelf doorheeft dat er iets aan de hand is.

Achteraf ben ik vooral blij dat haar gymdocent de moeite nam om het te benoemen. Anders had het misschien nog veel langer geduurd voordat we ontdekten wat er speelde.

Mijn dochter had nooit gezegd dat ze pijn had. Maar haar lichaam had ondertussen wel degelijk iets te vertellen.