‘Mijn broer heeft mijn beide ouders niet vernoemd en nu voel ik me verplicht dat wél te doen’
Toen mijn broer zijn eerste kind kreeg, was iedereen vooral bezig met beschuit met muisjes, cadeautjes en kraambezoek. Ik ook. Tot het moment dat hij de naam aankondigde.
Het was een mooie naam, daar niet van. Maar één ding viel meteen op: er zat niets van mijn ouders in. Geen verwijzing naar mijn vader Evert. Geen knipoog naar mijn moeder Marijn. Gewoon… helemaal niets.
En ik had nooit gedacht dat dat me zó zou raken.
“Het is toch hun keuze?”
Natuurlijk weet ik dat. Het is hun kind, hun keuze. Dat zei ik ook tegen iedereen — en tegen mezelf.
Maar diep vanbinnen voelde het anders.
Wij komen uit een gezin waarin vernoemen heel normaal was. Mijn opa’s en oma’s kwamen terug in namen, soms subtiel, soms letterlijk. Het was een soort ongeschreven regel. Geen verplichting, maar wel iets dat… vanzelfsprekend voelde.
Dus toen mijn broer daar compleet van afweek, voelde het alsof er iets werd doorbroken.
Ineens voelde ik druk die er eerst niet was
Voor die tijd had ik nooit echt nagedacht over namen. Ja, ik had favorieten, maar niets serieus. Tot dat moment.
Want ineens dacht ik:
Als hij het niet doet… moet ík het dan doen?
Moet ik straks degene zijn die ervoor zorgt dat mijn ouders toch ergens voortleven in de volgende generatie?
De naam Evert. De naam Marijn.
Ze betekenen zoveel meer dan alleen letters.
Het gaat niet alleen om een naam
Mijn vader, Evert, is iemand die altijd klaarstaat. Stil, betrouwbaar, nooit op de voorgrond.
Mijn moeder, Marijn, is juist warm en aanwezig — het hart van ons gezin.
Het idee dat hun namen misschien nergens terugkomen, voelt… gek. Alsof een stukje familiegeschiedenis stopt.
En ja, misschien klinkt dat zwaar. Maar zo voelt het wel.
Wat als ik het niet doe?
Soms probeer ik mezelf gerust te stellen.
Misschien maakt het helemaal niet uit. Misschien zit liefde niet in een naam. Misschien hoeft niet alles doorgegeven te worden.
Maar eerlijk?
Het voelt toch alsof ik iets laat liggen als ik het niet doe.
Alsof ik later spijt krijg.
Maar wat als ik het alleen uit verplichting doe?
En daar zit de andere kant.
Want een naam kies je voor je kind. Niet om een verwachting in te lossen. Niet uit schuldgevoel. Niet omdat je denkt dat het “zo hoort”.
Ik wil geen naam kiezen die niet goed voelt, alleen maar omdat mijn broer een andere keuze heeft gemaakt.
Ik zit er precies tussenin
Tussen willen en moeten.
Tussen gevoel en vrijheid.
Tussen traditie en mijn eigen pad.
Misschien is dat wel waar het echt om gaat.
Niet of ik mijn ouders ga vernoemen — maar of het een keuze wordt waar ik volledig achter sta.
Misschien is dit mijn antwoord
Ik begin langzaam te beseffen dat er meer manieren zijn om iemand te eren dan alleen een naam.
Misschien zit het in verhalen. In hoe je je kind opvoedt. In de dingen die je doorgeeft zonder dat ze zichtbaar zijn.
En misschien… als het goed voelt, komt die naam vanzelf.
