‘Ik wil niet dat mijn schoonmoeder met de kerstdagen blijft logeren, ben ik dan een vals kreng?’

‘Ik durf het bijna niet hardop te zeggen. Zelfs nu ik het opschrijf, voel ik de neiging om het meteen te nuanceren.

Het is niet dat ik mijn schoonmoeder niet mag. Het is niet dat ze onaardig is.
Het is niet dat ze iets fout doet.

Maar ik wil niet dat ze met de kerstdagen bij ons blijft logeren. En alleen al die gedachte voelt alsof ik faal als fatsoenlijk mens.

Kerst en logeren: een ongelukkige combinatie

Kerst is voor mij geen grote familiechaos-met-overnachtingen-feestdag. Kerst is zacht. Traag. Pyjama’s tot laat. Niemand hoeven ontvangen die je nog niet helemaal jezelf durft te laten zien.

En precies dát is het probleem.

Als mijn schoonmoeder blijft slapen, is het geen mijn kerst meer. Dan ben ik gastvrouw. Dan let ik op. Dan sta ik “aan”. En ik heb het gewoon druk genoeg met mijn eigen kinderen.

Zelfs als ze zegt dat dat niet hoeft.

Het zit ’m in de kleine dingen

Het zijn geen grote conflicten.
Het is hoe ze ’s ochtends al vroeg in de keuken staat.
Hoe ze vraagt wat we “meestal” doen met kerst.
Hoe ze onbedoeld commentaar heeft op de planning, het eten, de kinderen.

Allemaal goed bedoeld. Echt.

Maar ik merk hoe mijn schouders langzaam omhoog kruipen.

De schaamte daarover

Ik zie andere mensen het wél doen. Schoonouders die blijven slapen. Matrassen op zolder. “Gezellig toch?”

En ik denk: wat is er mis met mij?

Waarom kan ik dit niet gewoon?
Waarom voelt dit als te veel?

Het antwoord dat ik mezelf geef, vind ik niet leuk:
omdat ik ruimte nodig heb. Rust. Mijn eigen huis voor mezelf.

En dat voelt egoïstisch.

Mijn partner begrijpt het… een beetje

Hij snapt het rationeel.
Hij weet dat ik sneller overprikkeld ben. Dat ik kerst anders beleef.

Maar het is ook zijn moeder. Dus ik voel me er wel lullig over, maar goed, ik heb er gewoon geen zin in. Ik ben moe, ik heb drie jonge kinderen en een huis vol… Ik kan dan niet ook nog gastvrouw spelen voor mijn schoonmoeder.’