‘Ik wil alleen dat mijn moeder vast oppast op mijn kinderen als ik haar 10 euro per uur mag betalen’

‘Ik weet dat het hard klinkt. Misschien zelfs ondankbaar. Maar ik wil alleen dat mijn moeder vast oppast op mijn kinderen als ik haar daar tien euro per uur voor mag betalen. Niet omdat ik haar zie als een oppasbureau, maar juist omdat ik onze relatie serieus neem.

Oppassen is werk. Echt werk. Het kost energie, aandacht en verantwoordelijkheid. Mijn kinderen zijn lief, maar ook intens. Ze vragen iets van je, de hele tijd. En als mijn moeder structureel voor hen zorgt, dan wil ik dat dat duidelijk en eerlijk is. Voor haar, maar ook voor mij. Geld maakt het niet kil; het maakt het helder.

Ik wil niet dat er een scheve verhouding ontstaat waarin zij zich verplicht voelt “omdat ze oma is” en ik me schuldig voel omdat ik haar tijd opslok. Ik ken dat soort dynamiek. Dat begint met goede bedoelingen en eindigt met onuitgesproken frustraties. Daar heb ik geen zin in. Niet voor haar, en niet voor mezelf.

Tien euro per uur is geen fortuin. Het is geen marktconform tarief en het is zeker geen verrijking. Het is een symbolisch bedrag dat zegt: jouw tijd doet ertoe. Jij doet ertoe. En wat je voor mijn kinderen doet, zie ik niet als vanzelfsprekend.

Mijn moeder die oppast is goud waard

Sommige mensen vinden dat familie dit soort dingen “gewoon” voor elkaar doet. Zonder geld, zonder afspraken. Maar juist omdat het familie is, wil ik het netjes houden. Ik wil dat ze met plezier oppast, niet uit plichtsgevoel. En als daar een vergoeding bij hoort, dan voelt dat voor mij volwassen en respectvol.

Ze is alleen, heeft geen partner, ik gun haar dat extraatje.

Misschien maakt het me zakelijk. Misschien ook duidelijk. Maar ik geloof dat liefde en geld prima naast elkaar kunnen bestaan, zolang je er eerlijk over bent. En als mijn moeder oppast omdat ze dat wil — én omdat ze daar een eerlijke vergoeding voor krijgt — dan voelt dat voor mij als de beste basis voor iedereen.’