‘Ik vind het walgelijk verwend dat mijn vriendin een au pair heeft’

‘Toen mijn vriendin me voor het eerst vertelde dat ze een au pair had, wist ik niet goed wat ik moest zeggen. Mijn eerste gedachte? Wat verwend. Sterker nog: ik vond het eerlijk gezegd walgelijk verwend. In mijn hoofd hoort een au pair thuis in rijke families, grote villa’s en een leven waarin mensen vooral betalen om zelf minder te hoeven doen. En dat is mijn vriendin dus ook.

Ik kom uit een gezin waar we alles zelf doen. Oppas regelen is iets voor noodgevallen, niet voor dagelijks gemak. Kinderen opvoeden? Dat doe je als ouders zelf. Huishouden? Zelf. Boodschappen? Zelf.

Kom op zeg: je wilt toch ook een gezin? Ja, daar horen drukke tropenjaren ook bij.

Dus toen mijn vriendin vertelde dat er dagelijks iemand in huis was om te helpen met de kinderen, het ontbijt en soms zelfs het avondeten, voelde dat voor mij bijna als een belediging van mijn normen en waarden.

Ik dacht:

• Waarom neem je kinderen als je de zorg uitbesteedt?
• Is dit pure luxe?
• Ben je dan niet gewoon ontzettend verwend?
• Wil jij dat iemand anders je kinderen naar bed brengt?

Het idee alleen al… Nee. Wat een waanzin.

Mijn oordeel kwam voort uit jaloezie

Dat was confronterend om toe te geven, maar wel eerlijk.

Want diep van binnen voelde ik ook iets anders: jaloezie.

Niet omdat ik per se een au pair wilde, maar omdat haar leven makkelijker leek. Minder stress. Meer tijd. Meer ruimte om te werken, sporten of gewoon even niets te doen.

Terwijl ik mezelf vaak voorbij ren..

Misschien vind ik het niet alleen verwend, maar vind ik het ook vooral oneerlijk.

Wat is een au pair eigenlijk echt?

Ja, sommige gezinnen gebruiken een au pair als luxe-oplossing. Maar voor veel gezinnen is het vooral praktische ondersteuning. Ik begrijp het.

Maar mijn vriendin? Sorry… Ze werkt drie dagen in de week thuis. Wat kun je dan niet zelf regelen? Ik doe toch ook alles in een gezin van drie kinderen zelf?

Mijn vriendin zag het totaal anders

Toen ik uiteindelijk eerlijk zei: “Ik vind het eigenlijk best verwend dat jij een au pair hebt”, keek mijn vriendin me verbaasd aan.

Niet boos. Verbaasd.

Ze zei:
“Ik werk toch? Mijn partner ook. Zonder hulp zouden we constant uitgeput zijn. Dit is geen luxe, dit is hoe we overeind blijven.”

Dat kwam binnen. Ik begrijp het ergens heus dat het je kan helpen in deze jaren met peuters en kleuters…

Maar dan nog.

Vind ik het nog steeds verwend?

Want eerlijk? Ja, ik vind het nog steeds overdreven.

Dan kom ik haar bijvoorbeeld tegen in een speeltuin, waar ik op mijn drie kinderen moet letten. En zij zit daar met die Filipijnse meid. Nou sorry hoor… Het is toch niet om aan te gluren dat je de hele dag spendeert met zo’n oppas?

Let zelf gewoon op je kinderen, klaar. En ja, we zijn allemaal moe en uitgeput, zo is het. Als ze ouder worden dan heb je weer meer rust in huis. En dan kan ik tenminste in de spiegel kijken, want ik ben er altijd voor mijn kinderen geweest. Ik laat ze niet naar school brengen door een vreemde.

Ik denk dat ze later erg spijt krijgt van deze keuze’