‘Ik merk dat mensen een beetje lacherig reageren op de namen van onze drie dochters’

‘Ja, wij hebben gekozen voor drie aparte namen voor onze dochters. Geen standaardnamen zoals Julia of Fleur. En die reacties? Het is nooit grof. Nooit ronduit onaardig. Maar het is er wel.

Die kleine pauze na het noemen van hun namen. Dat lachje. De herhaling, alsof men even wil checken of ze het goed hebben verstaan.

Onze meiden heten Zilver, Juna en Minte.

“Echt?”
“Oh… dat is bijzonder.”
“Dat hoor je niet vaak.”

En dan weet ik genoeg.

“Jullie houden wel van originele namen, hè?”
“Dat is… creatief gekozen.”
“Die middelste vind ik wel héél gedurfd.”

Ze lachen. Ik lach mee. Want dat doe je.

Concrete momenten die blijven hangen

Zoals die keer bij de tandarts. De assistente riep de namen hardop in de wachtruimte. Bij de tweede naam keek ze even op haar scherm. Bij de derde zei ze lachend:
“Die heb ik nog nooit gehoord!”

Of bij het schoolplein, waar een andere ouder zei:
“O, dus jullie hebben echt een thema gekozen?”

Een thema. Alsof onze dochters een concept zijn.

Wat er níet wordt gezegd, maar wel bedoeld

Niemand zegt: “Ik vind de namen raar.”
Maar ze zeggen ook niet: “Wat mooi.”

Het zit in de toon. In het herhalen. In de behoefte om er iets van te vinden.

En elke keer denk ik:
Zouden ze dit ook doen als ze Anna, Emma en Sophie heetten?

Waarschijnlijk niet.

Ik begin aan mezelf te twijfelen

Ik heb die namen ooit met zorg gekozen. Uren over gepraat. Gevoeld. Geproefd. Ze pasten bij ons. Bij wie wij zijn. Bij hoe wij naar onze kinderen kijken.

Maar door die reacties sluipt er twijfel binnen.

Niet groot. Wel vervelend.

Was dit te veel?
Hebben we ze onbedoeld iets meegegeven wat ze moeten uitleggen?
Worden hun namen straks een gespreksonderwerp, in plaats van zijzelf?

Wat ik mezelf probeer te herinneren

Dat lacherigheid vaak meer zegt over de ander dan over ons.
Dat onbekend soms ongemakkelijk voelt.
Dat niet alles wat afwijkt, meteen uitgelegd hoeft te worden.

En vooral: dat mijn dochters hun namen dragen zonder twijfel. Zonder gêne. Met een vanzelfsprekendheid waar ik iets van kan leren.