‘Ik laat mijn 18-jarige zoon alleen thuis als wij op vakantie gaan, dat is toch niet gek?’

Is het raar om je volwassen zoon tien dagen alleen thuis te laten als wij samen op vakantie gaan? Toen ik het terloops vertelde aan andere ouders, viel het gesprek even stil.

“Laat je hem écht alleen thuis?”
“De hele vakantie?”
“Zou jij dat durven?”

Ja. Dat durf ik. En eerlijk? Ik snap niet zo goed waarom dat tegenwoordig als iets opvallends wordt gezien.

Mijn zoon is 18. Officieel volwassen. Hij mag stemmen, autorijden, contracten tekenen,  maar alleen thuisblijven terwijl wij op vakantie zijn, dat voelt voor sommigen als een brug te ver.

Hij is geen kind meer (maar ook geen dertiger)

Natuurlijk zie ik ook dat hij nog jong is. Hij laat sokken slingeren, vergeet soms zijn was en eet liever pasta dan groente. Maar hij gaat naar school, werkt, heeft verantwoordelijkheden en regelt zijn eigen leven steeds vaker zelf.

Waarom zouden we dan ineens doen alsof hij niet een ruime week alleen kan zijn?

Vertrouwen hoort bij loslaten

Opvoeden is, vind ik, een lang proces van steeds een beetje meer loslaten. Eerst alleen naar school. Dan fietsen. Dan stappen. Dan zelf plannen maken. Dit is gewoon de volgende stap.

We hebben afspraken gemaakt:

• hij stuurt af en toe een berichtje

• hij nodigt geen halve studentenvereniging uit

• hij weet wie hij kan bellen als er iets is

Meer verwacht ik eigenlijk niet.

Maar wat als er iets misgaat?”

Ja, dat hoor ik vaak.
Maar laten we eerlijk zijn: er kan altijd iets misgaan. Ook als we thuis zijn. Of als hij op kamers gaat. Of als hij later op zichzelf woont.

Je kunt het leven niet volledig dichttimmeren. En dat moet je ook niet willen.

Het zegt ook iets over hoe we naar jongeren kijken

Wat me misschien nog het meest verbaast, is hoe snel we 18-jarigen tegenwoordig weer als “kinderen” behandelen. We verwachten zelfstandigheid, maar lijken ze tegelijkertijd niet te vertrouwen.

Alsof volwassen worden iets is dat ineens mág — maar liever nog even niet gebeurt.

Voor hem is het juist een compliment

Toen ik zei dat hij alleen thuis kon blijven, keek hij me even aan en zei:
“Oké. Komt goed.”

Geen groot drama. Geen feestplannen. Gewoon: vertrouwen.

En dat is misschien wel het belangrijkste wat je je kind op die leeftijd kunt geven. En ja, mijn vriendinnen houden een oogje in het zijl, hoor. Zij wonen vlakbij en hij kan altijd bij ze terecht als er iets is.’

Nee, ik vind het niet gek dat mijn 18-jarige zoon alleen thuisblijft als wij op vakantie gaan. Ik vind het logisch. Gezond. En eigenlijk ook een beetje noodzakelijk.

Want als we willen dat onze kinderen zelfstandige volwassenen worden, dan moeten we ze daar ook de ruimte voor geven — zelfs als dat voor ons soms een beetje spannend voelt.

En eerlijk is eerlijk:
het huis staat er nog. Hij ook. En wij hebben een fijne vakantie gehad.