‘Ik heb spijt van de lange naam die we onze dochter hebben gegeven en durf dat tegen niemand te zeggen’

‘Toen ik mijn dochter haar naam gaf, wist ik het zeker: dit was hem. Geen Emma, Sophie of Julia, maar een lange, elegante meisjesnaam die je niet op iedere straathoek hoort. Ik vond hem chic, bijzonder en tijdloos. Inmiddels is mijn dochter zes jaar en merk ik dat ik steeds vaker twijfel. Want hoewel ik de naam nog altijd prachtig vind, blijkt hij in de praktijk een stuk minder handig dan ik had gedacht.

Mijn dochter heet Philippine.

Een naam waar ik meteen verliefd op was

Tijdens mijn zwangerschap waren mijn man en ik het opvallend snel eens over de naam. We hadden allebei iets met klassieke, Franse namen. Namen met een beetje allure, die je niet overal tegenkomt. Toen ik Philippine voorstelde, was mijn man meteen enthousiast.

We kregen regelmatig verbaasde reacties. Sommige mensen vonden de naam prachtig, anderen moesten even wennen. Juist dat vond ik leuk. Ik wilde geen naam die je al in iedere klas hoorde. Philippine klonk voor mij als een naam met karakter.

We besloten dat het de naam zou worden. Zonder tweede gedachten of twijfels.

Op school blijkt haar naam minder praktisch

Toen Philippine naar de basisschool ging, merkte ik voor het eerst dat haar naam niet altijd even makkelijk was. De juf sprak hem de eerste week anders uit dan wij gewend waren. Ook bij het voorstellen aan nieuwe klasgenootjes ging het regelmatig mis.

Soms werd ze Filipien genoemd, een andere keer werd er over haar naam gestruikeld of moest ze hem opnieuw spellen. In het begin vond ik dat vooral grappig. Een bijzondere naam brengt nu eenmaal wat uitleg met zich mee, dacht ik.

Maar inmiddels merk ik dat mijn dochter er zelf ook last van heeft. Als iemand vraagt hoe ze heet, zegt ze soms alleen haar bijnaam. Die is een stuk korter en makkelijker uit te spreken.

Laatst vroeg ze zelfs waarom ze niet gewoon een naam zoals haar vriendinnetje Emma heeft. Dat vond ik eerlijk gezegd best pijnlijk om te horen.

Had ik meer rekening moeten houden met mijn dochter?

Wat me vooral bezighoudt, is dat ik destijds vooral naar mijn eigen smaak heb gekeken. Ik vond Philippine prachtig en was verliefd op het idee van een lange, chique naam die niet iedereen heeft.

Maar ik heb misschien te weinig nagedacht over hoe het voor haar zou zijn om die naam iedere dag te dragen. Op school, bij sportclubjes, op feestjes en later misschien tijdens sollicitaties. Overal moet ze mogelijk uitleggen hoe je haar naam schrijft of uitspreekt.

Natuurlijk zijn er kinderen die hun bijzondere naam juist geweldig vinden. En misschien groeit mijn dochter er later ook helemaal in. Toch vraag ik me soms af of ik haar niet onnodig met iets heb opgezadeld waar ze zelf nooit om heeft gevraagd.

Ik durf mijn spijt bijna niet uit te spreken

Het lastige is dat ik dit nauwelijks met anderen durf te bespreken. Mijn familie weet hoe blij ik was toen we de naam kozen. Vriendinnen hebben destijds gezegd dat ze hem prachtig vonden. Als ik nu vertel dat ik soms spijt heb, voelt het alsof ik mijn eigen keuze moet verdedigen.

Bovendien wil ik mijn dochter natuurlijk niet het gevoel geven dat er iets mis is met haar naam. Ik wil niet dat ze denkt dat ik haar naam niet mooi vind of dat ik liever een andere naam had gekozen.

Want dat is ook niet helemaal waar. Ik vind Philippine nog steeds een prachtige naam. Alleen weet ik inmiddels dat een naam niet alleen mooi moet zijn op papier. Je kind moet er ook prettig mee kunnen leven.

Misschien went het allemaal nog. En misschien wordt Philippine later juist heel blij met haar bijzondere naam. Maar als ik opnieuw zou mogen kiezen, zou ik waarschijnlijk iets meer stilstaan bij de praktische kant. Want hoe mooi een naam ook klinkt, uiteindelijk is het je kind dat hem iedere dag moet dragen.’