‘Ik heb geen zin meer in speelafspraakjes bij ons thuis en voel me een slechte moeder’
Ik weet dat speelafspraakjes erbij horen als je kinderen hebt. Even een vriendinnetje over de vloer, na schooltijd samen spelen of op woensdagmiddag een huis vol kinderen. Het hoort er allemaal bij. Toch merk ik dat ik er steeds minder zin in heb. Sterker nog: soms hoop ik stiekem dat een speelafspraakje niet doorgaat. En iedere keer als ik dat denk, voel ik me schuldig.
Want wat voor moeder ben ik eigenlijk als ik liever een rustige middag op de bank heb dan een huis vol spelende kinderen?
Ik verheug me er steeds minder op
Vroeger vond ik speelafspraakjes helemaal niet zo’n probleem. Natuurlijk was het soms druk, maar ik vond het ook gezellig. De kinderen speelden samen, ik schonk een kop thee in en iedereen had het naar zijn zin.
Maar tegenwoordig zie ik er steeds vaker tegenop. Alleen al het idee dat er na schooltijd nog een kind mee naar huis komt, maakt me soms moe.
Het begint vaak al bij het ophalen. Dan vraagt mijn kind of een vriendinnetje mee mag. Natuurlijk wil ik dat mijn kind plezier heeft en leuke herinneringen maakt. Dus zeg ik regelmatig ja, terwijl ik vanbinnen eigenlijk liever naar huis wil.
Eenmaal thuis begint het circus. Er moet drinken worden ingeschonken, er worden boterhammen gegeten, speelgoed wordt overhoop gehaald en soms ontstaat er ruzie over iets kleins. Ondertussen probeer ik ook nog het avondeten te regelen en de gewone dingen in huis te doen.
En als het vriendinnetje eindelijk wordt opgehaald, ligt de woonkamer overhoop en ben ik zelf compleet uitgeput.
Het ligt niet aan de kinderen, maar aan alles eromheen
Ik wil helemaal niet dat het lijkt alsof ik andere kinderen niet leuk vind. Dat is het probleem niet. Vaak zijn het juist lieve vriendjes en vriendinnetjes die gezellig met mijn kind spelen.
Maar ik merk dat ik steeds minder behoefte heb aan de extra prikkels. Het is niet alleen het spelen zelf, maar ook het regelen, het rekening houden met een ander kind en het gevoel dat ik voortdurend beschikbaar moet zijn.
Soms wil ik na een lange schooldag gewoon dat mijn kinderen thuis zijn. Dat we onze eigen boterhammen eten, een beetje rommelen en niet hoeven na te denken over wie er wanneer wordt opgehaald.
Is dat zo vreemd?
Andere moeders lijken het allemaal moeiteloos te doen
Wat het extra ingewikkeld maakt, is dat ik om me heen het idee krijg dat andere moeders er veel minder moeite mee hebben. In de groepsapps worden speelafspraakjes geregeld alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
‘Zal ze morgen bij jullie komen spelen?’
‘Geen probleem, ze mag hier ook blijven eten!’
Soms lijkt het alsof iedereen het gezellig vindt om na schooltijd nog drie kinderen over de vloer te hebben. Alsof een huis vol spelende kinderen automatisch bij een leuk gezinsleven hoort.
En dan vraag ik me af of ik niet gewoon te weinig geduld heb. Of ik mijn kind tekortdoe doordat ik niet iedere middag een speelafspraakje wil organiseren.
Ik weet heus wel dat mijn kind sociale contacten nodig heeft. Ik gun haar vriendjes, leuke middagen en het plezier van samen spelen. Maar moet dat altijd bij ons thuis gebeuren?
Ik wil ook weleens gewoon rust
Wat ik misschien nog wel het lastigst vind, is dat ik me schuldig voel als ik nee zeg. Wanneer mijn kind enthousiast vraagt of een vriendinnetje mag komen spelen en ik antwoord dat het vandaag niet uitkomt, zie ik soms de teleurstelling op haar gezicht.
Dan twijfel ik meteen aan mezelf. Had ik niet gewoon ja moeten zeggen? Ben ik nu egoïstisch omdat ik behoefte heb aan een rustige middag?
Maar tegelijkertijd weet ik dat ik niet iedere dag alles hoef te organiseren. Mijn kinderen kunnen ook prima zelf spelen, buiten rondrennen of een middagje zonder vriendjes doorbrengen.
Bovendien hoeft een kind niet iedere vrije minuut vermaakt te worden. Soms is het juist heerlijk om gewoon thuis te zijn.
Ben ik nu een slechte moeder?
Ik probeer mezelf voor te houden dat ik geen slechte moeder ben omdat ik niet altijd zin heb in speelafspraakjes. Ik hoef niet de moeder te zijn bij wie iedereen na schooltijd welkom is. En ik hoef ook niet iedere woensdagmiddag een soort kinderopvang te runnen.
Natuurlijk wil ik dat mijn kinderen leuke herinneringen maken en vriendjes over de vloer kunnen uitnodigen. Maar ik wil ook dat ons huis een plek blijft waar ik zelf tot rust kan komen.
Misschien moet ik gewoon wat vaker nee zeggen. Niet omdat ik mijn kinderen iets niet gun, maar omdat ik ook rekening mag houden met mijn eigen grenzen.
En eerlijk? Soms vind ik het heerlijk als er een middag helemaal niets op de planning staat. Geen speelafspraakjes, geen geregel en geen extra drukte. Gewoon mijn eigen kinderen, mijn eigen huis en een beetje rust.
Is dat nou echt zo erg?