‘Ik heb geen één vriendin die leuk heeft gereageerd op de originele meisjesnaam van mijn dochter, dat doet pijn’

‘Ik had gedacht dat ze zouden glimlachen. Misschien even zouden stilvallen en dan zeggen: “Wat mooi.” Of “Dat past bij jullie.”

Maar dat gebeurde niet.

Toen ik haar naam zei

Ik zei het voorzichtig, alsof ik hem al een beetje verdedigde.

“Ze heet Lyra.”

Er viel een korte stilte.
Niet ongemakkelijk lang, maar wel lang genoeg om iets te voelen verschuiven.

“Oh,” zei de één.
“Bijzonder,” zei een ander.
Iemand herhaalde haar naam, met een vraagteken aan het eind.

Niemand zei: “Wat prachtig.”

Het bleef niet bij één keer

Ik dacht eerst dat het toeval was. Dat deze ene vriendin gewoon moest wennen. Maar daarna gebeurde het weer. En weer.

Bij appjes. Bij kraambezoeken. Bij koffie aan tafel, gewoon als ik in de stad ergens loop of als ik een vriendin een tijdje niet heb gezien… Nooit die positieve reacties of zo, en dat valt je op een gegeven moment op.

“Ik moest er even aan wennen.”
“Waar komt die naam vandaan?”
“Is het niet lastig later?”

Allemaal goed bedoeld. Dat weet ik.
Maar nergens dat ene zinnetje waar ik zo naar verlangde.

Lyra voelde zo juist

Ik had die naam niet licht gekozen.
Ik had hem uitgesproken in de badkamer. Op straat. Tegen mijn buik. Ik had hem zachtjes gefluisterd toen ze nog niet eens geboren was.

Lyra voelde licht. Creatief. Vrij.
Een naam die ruimte laat.

Ik dacht: als ik het voel, zullen anderen het ook voelen.

Blijkbaar niet.

Wat het met mij doet

Het raakt me meer dan ik wil toegeven.
Niet alleen omdat het over een naam gaat — maar omdat het over erkenning gaat.

Dit is iets wat ik haar heb gegeven. Iets persoonlijks. Iets blijvends.
En als niemand daar iets warms over kan zeggen, voelt dat als een afwijzing die indirect bij mij terechtkomt.

Ik lach het weg. Zeg dat smaken verschillen. Maar ’s avonds denk ik eraan terug en doet het toch pijn. Klaar. Daardoor ga ik toch twijfelen aan de naam die ik heb gekozen voor haar…’