‘Ik dacht dat mijn baby gewoon een moeilijke slaper was, maar er bleek iets anders te spelen’

‘Mijn baby werd iedere nacht meerdere keren wakker. Soms lag hij uren te huilen en overdag leek hij nooit echt uitgerust. Iedereen zei dat het erbij hoorde en dat sommige baby’s nu eenmaal slechte slapers zijn. Ik probeerde andere slaapritmes, vaste bedtijden en allerlei trucjes. Totdat ik tijdens een bezoek aan de huisarts vertelde wat me nog meer opviel.

Ik weet nog dat ik op een gegeven moment bijna bang werd voor de avonden. Zodra het richting bedtijd ging, begon ik me af te vragen hoe de nacht zou verlopen. Zou mijn zoon dit keer doorslapen? Of zou ik opnieuw om de haverklap naast zijn bed staan?

Hij was inmiddels een paar maanden oud en slapen leek voor hem een enorme opgave. Waar andere baby’s in mijn omgeving soms al langere stukken achter elkaar sliepen, werd hij bij ons thuis iedere nacht meerdere keren wakker.

Soms was hij na een voeding zo weer vertrokken. Maar er waren ook nachten waarop hij bleef huilen, onrustig lag te bewegen en zich moeilijk liet troosten.

Ik dacht dat ik gewoon een moeilijke slaper had.

Ik probeerde werkelijk alles

In het begin maakte ik mezelf wijs dat het een fase was. Baby’s hebben nu eenmaal wisselende slaapbehoeften en het ene kind slaapt makkelijker dan het andere.

Toch begon ik steeds meer dingen uit te proberen.

Ik hield me aan vaste bedtijden, probeerde hem overdag op tijd naar bed te brengen en lette op zijn wakkertijden. Ook probeerde ik verschillende manieren om hem rustig te krijgen voordat ik hem in zijn bedje legde.

Soms leek iets een paar dagen te werken, maar daarna begon alles weer opnieuw.

Mijn omgeving had ondertussen allerlei adviezen. Hij moest misschien wat langer wakker blijven, of juist eerder naar bed. Misschien had hij behoefte aan meer structuur. En misschien verwende ik hem doordat ik hem steeds oppakte als hij huilde.

Ik probeerde de opmerkingen naast me neer te leggen, maar eerlijk gezegd begon ik steeds meer aan mezelf te twijfelen.

De vermoeidheid hielp ook niet. Ik was overdag prikkelbaar, had moeite om me te concentreren en keek soms al om elf uur ’s ochtends uit naar het moment waarop mijn partner thuiskwam.

Tijdens het verschonen viel me iets op

Wat ik achteraf gezien misschien nog wel opvallender vond, was dat mijn zoon niet alleen slecht sliep.

Tijdens het verschonen trok hij regelmatig zijn beentjes op en begon hij te huilen. Ook na sommige voedingen leek hij ongemakkelijk. Hij draaide met zijn hoofdje, maakte onrustige bewegingen en wilde soms niet meteen plat liggen.

Ik had die dingen nooit echt met elkaar in verband gebracht. Ik dacht dat het gewoon bij zijn onrustige karakter hoorde.

Een vriendin vroeg op een gegeven moment of hij misschien last had van zijn buikje. Dat vond ik geen gekke gedachte, maar ik wist het eigenlijk niet.

Ik besloot het tijdens een afspraak bij het consultatiebureau te bespreken.

De huisarts stelde vragen die ik zelf niet had bedacht

Omdat de klachten bleven aanhouden, maakte ik uiteindelijk ook een afspraak bij de huisarts.

Ik vertelde dat mijn zoon slecht sliep, maar de huisarts wilde meer weten. Hoe verliepen zijn voedingen? Huilde hij vooral na het drinken? Hoe reageerde hij wanneer hij plat lag? En hoe ging het overdag?

Toen ik al die vragen achter elkaar hoorde, realiseerde ik me dat ik vooral naar zijn slaapgedrag had gekeken. Ik had eigenlijk nooit goed beschreven wat er allemaal omheen gebeurde.

De huisarts wilde de klachten verder beoordelen en besprak met ons mogelijke lichamelijke oorzaken van zijn onrust.

Uiteindelijk bleek dat zijn klachten mogelijk samenhingen met reflux: het terugstromen van maaginhoud richting de slokdarm. Bij baby’s komt dat regelmatig voor. Sommige baby’s spugen daarbij zichtbaar, terwijl andere vooral onrust of ongemak ervaren.

Dat betekende niet automatisch dat reflux dé verklaring was voor ieder wakker moment, maar het gaf ons wel een andere richting om naar zijn klachten te kijken.

Ineens begreep ik waarom alleen een slaapritme aanpassen niet genoeg hielp

Ik had maandenlang gedacht dat het probleem vooral bij zijn slaapgewoontes lag.

Ik zocht naar het perfecte ritme, probeerde verschillende bedtijden en vroeg me af waarom andere baby’s zoveel makkelijker leken te slapen.

Maar misschien was mijn zoon helemaal niet bezig met weigeren te slapen. Misschien had hij simpelweg ongemak waar hij zelf nog niet over kon vertellen.

Dat besef vond ik behoorlijk confronterend.

Ik voelde me ergens schuldig dat ik zo lang had gedacht dat hij gewoon een lastige slaper was. Tegelijkertijd wist ik ook dat ik het niet expres had gemist. Ik was een vermoeide moeder die probeerde te begrijpen wat haar baby nodig had.

Ik kijk nu anders naar onrustige nachten

Inmiddels probeer ik minder snel te denken dat mijn zoon gewoon een moeilijke baby is. Wanneer hij onrustig is, kijk ik ook naar de rest van zijn gedrag. Hoe gaan de voedingen? Huilt hij op bepaalde momenten? Lijkt hij ergens ongemak van te hebben?

Niet iedere baby die vaak wakker wordt, heeft reflux of een ander lichamelijk probleem. Sommige baby’s slapen nu eenmaal onrustiger dan andere. Maar ik heb wel geleerd dat aanhoudende klachten niet altijd met een ander slaapritme op te lossen zijn.

En misschien is dat wel wat ik andere moeders zou willen meegeven: je hoeft niet meteen te denken dat er iets ernstigs aan de hand is, maar je hoeft aanhoudende onrust ook niet zomaar weg te wuiven.

Soms is het goed om verder te kijken dan alleen de vraag waarom je baby niet doorslaapt.