‘Ik dacht dat het hip klonk, maar mijn dochter vindt haar naam ‘voor paupers’, zegt ze’

‘Ik dacht dat het hip klonk. Speels, vrij, een tikje eigenwijs. Een naam die je hoorde en meteen bleef hangen. Voor de coole meiden, zeg maar.

Nu is mijn dochter aan het zeuren om haar naam. Pfff…

Mijn Lola.

Tien jaar geleden fluisterde ik die naam tegen mijn pasgeboren dochter en wist zeker: dit is het. Niet te lang, niet te braaf, niet zo’n naam die al drie keer in de klas rondliep. Lola voelde licht en modern. Een naam voor een meisje dat haar plek wel zou innemen.

Tot ze laatst aan de keukentafel zat, haar boterham half opgegeten, en ineens zei:
“Mam… mijn naam is echt voor paupers.”

Ik verslikte me bijna in mijn koffie. Paupers. Ze is tien. Tien! En toch sprak ze het uit alsof ze er al weken over had nagedacht. Alsof het een conclusie was waar geen discussie meer over mogelijk was.

Volgens haar is Lola “zo’n naam”. Van meisjes die schreeuwen op TikTok, van mensen met te harde muziek en te weinig tanden. Haar woorden, niet de mijne. Ze wil liever Emma. Of Noor. Of iets “normaals”. Iets dat niet meteen een beeld oproept.

Ik probeerde uit te leggen waarom ik haar Lola heb genoemd. Dat ik het een mooie naam vond. Dat het krachtig is, vrolijk, internationaal. Dat het niets zegt over wie je bent of waar je vandaan komt. Ze keek me aan met die typische tienjarige blik die zegt: jij snapt het gewoon niet.

Duhhhh.

Voor haar is een naam geen lief verhaal uit het verleden, maar een stempel in het hier en nu. Iets wat je vooruitgaat of juist tegenwerkt op het schoolplein. Ze wil niet opvallen om de verkeerde reden. En Lola, zo heeft ze besloten, is de verkeerde reden.

Ik dacht hip, mijn dochter met deze naam

Sindsdien hoor ik haar naam anders. Als ik haar roep bij het hek van school en zij even kijkt wie het hoort. ‘Loooo!’. Ze zou liever anders heten, dat weet ik nu wel zeker. Misschien Sky. Of Liv. Noé.

Dat vindt zij ‘coole’ namen.

Het raakt me meer dan ik had verwacht. Niet omdat ik vind dat Lola perfect is, maar omdat ik besef hoe weinig grip je hebt op hoe je keuzes landen bij je kind. Wat voor mij ooit hip en vrij voelde, klinkt voor haar nu goedkoop.

Misschien is dat wel het onvermijdelijke van ouderschap: dat je je kind iets meegeeft wat ooit modern was, maar ondertussen alweer is ingehaald door een nieuwe generatie. Zelfs een naam.

Ik heb haar gezegd dat ze haar naam niet hoeft te veranderen om iemand te zijn. Dat Lola net zo veel of zo weinig betekent als zij er zelf aan geeft. Ze haalde haar schouders op. Dat doet ze tegenwoordig vaak.

Misschien leert ze haar naam later waarderen. Misschien blijft ze hem verschrikkelijk vinden. Het is wat het is, maar goed, ik vind het in ieder geval zo jammer dat ze klaagt om haar naam.

Wat is er nou mis mee?’