Hoogbegaafde kinderen zullen deze 2 vragen opvallend juist níét aan hun ouders stellen
Little toddler child, boy, lying in bed with pet dog, little maltese puppy dog
Sommige kinderen stellen aan de lopende band vragen. Waarom is de lucht blauw? Hoe werkt een vliegtuig? Waarom moet ik eigenlijk naar school? En wat gebeurt er als je dit doet?
Maar er zijn ook vragen die je bij sommige hoogbegaafde kinderen juist opvallend weinig hoort. Niet omdat ze niets willen weten, maar omdat ze informatie soms op een andere manier verwerken en sneller zelfstandig op zoek gaan naar een antwoord.
Twee vragen springen daarbij in het bijzonder op.
1. “Kun je me helpen?”
Het klinkt misschien vreemd, maar een hoogbegaafd kind kan relatief weinig om hulp vragen wanneer iets moeilijk wordt.
Dat betekent natuurlijk niet dat hoogbegaafde kinderen alles zelf kunnen. Wel kunnen ze sterk gericht zijn op zelfstandigheid. Als ze ergens tegenaan lopen, proberen ze soms eerst zelf verschillende oplossingen uit.
Een kind kan bijvoorbeeld vastlopen bij een ingewikkelde puzzel. In plaats van meteen naar papa of mama te lopen, probeert het eerst een andere strategie. Het draait de stukjes om, begint opnieuw of bedenkt een compleet andere aanpak.
Ook bij schoolwerk kan dit zichtbaar zijn. Een kind dat iets niet begrijpt, vraagt niet altijd direct: “Mam, kun je me helpen?” Het kan eerst zelf proberen uit te zoeken waar het probleem zit.
Daarbij speelt nieuwsgierigheid een belangrijke rol. Hoogbegaafde kinderen willen vaak niet alleen weten wat het antwoord is, maar vooral begrijpen waarom iets zo is.
Dat kan ertoe leiden dat ze liever zelf op onderzoek uitgaan dan een kant-en-klaar antwoord krijgen.
Maar let op: géén hulp vragen betekent niet automatisch hoogbegaafd
Dit is een belangrijk verschil. Een kind dat nooit om hulp vraagt, kan ook perfectionistisch, onzeker of juist bang zijn om fouten te maken.
Daarom is alleen dit gedrag nooit voldoende om hoogbegaafdheid bij een kind te herkennen.
2. “Wat moet ik doen?”
Een tweede vraag die sommige ouders van hoogbegaafde kinderen minder vaak horen, is:
“Wat moet ik doen?”
Dat klinkt misschien als een heel gewone vraag, maar sommige hoogbegaafde kinderen willen juist graag zelf bepalen hoe ze iets aanpakken.
Geef je zo’n kind een opdracht als: “Maak deze tekening precies zo”, dan kan het zomaar reageren met: “Maar waarom moet het zo?”
Het kind wil dan niet per se tegenwerken. Het kan simpelweg moeite hebben met een opdracht die weinig ruimte laat voor een eigen oplossing.
Dat zie je ook buiten school. Wanneer een kind bijvoorbeeld een probleem heeft met een vriendje, kan het eerst zelf verschillende scenario’s bedenken. Het kan vervolgens met een heel concrete oplossing komen waar een ouder helemaal niet aan had gedacht.
Het opvallende zit soms juist in de vervolgvraag
Misschien herken je het wel: je kind vraagt iets, jij geeft antwoord en vervolgens komt er geen “Oké”, maar een nieuwe vraag.
“Maar waarom?”
En daarna:
“Hoe weet je dat?”
En vervolgens misschien:
“Maar geldt dat altijd?”
Die eindeloze reeks vervolgvragen wordt regelmatig in verband gebracht met nieuwsgierigheid en een sterke behoefte aan begrip. Een hoogbegaafd kind kan daardoor soms minder behoefte hebben aan een simpel antwoord en juist willen weten hoe iets precies in elkaar zit.
Hoogbegaafdheid is meer dan een kind dat slim is
Toch is het belangrijk om niet ieder nieuwsgierig of zelfstandig kind meteen hoogbegaafd te noemen.
Hoogbegaafdheid gaat niet simpelweg over goede cijfers halen of heel snel kunnen rekenen. Ook motivatie, creativiteit, een sterke nieuwsgierigheid, intensiteit en een eigen manier van denken kunnen een rol spelen.
Bovendien ontwikkelen kinderen zich allemaal anders.
Het ene hoogbegaafde kind stelt juist de hele dag vragen, terwijl een ander weinig praat en vooral in zijn hoofd allerlei verbanden legt.
Daarom zijn de twee vragen uit dit artikel vooral interessant als mogelijke gedragskenmerken, niet als een soort test.
Misschien herken je vooral dit bij je kind
Een kind dat relatief weinig vraagt om hulp of instructies, maar ondertussen wél eindeloos wil weten hoe iets werkt, kan verrassend zelfstandig zijn.
En juist daarin zit soms een interessant verschil.
Niet ieder kind dat zegt “Kun je me helpen?” is minder slim. En niet ieder kind dat die vraag nooit stelt is hoogbegaafd.
Maar wanneer je kind steeds opnieuw zelf oplossingen bedenkt, opvallend veel waarom-vragen stelt en moeite heeft met antwoorden die voor zijn gevoel niet logisch zijn, kan dat wel iets zeggen over de manier waarop het denkt.
Hoogbegaafde kinderen hoeven dus niet altijd de kinderen te zijn die het meeste vragen stellen. Soms zijn het juist de kinderen die eerst zelf proberen uit te zoeken hoe iets zit.
