‘Deze jongensnaam is toch niet cool of grappig? Ik vind het sneu, zeker die betekenis’

‘Ik moest twee keer kijken toen ik het las. Gajes. Als jongensnaam. Eerst dacht ik dat het een grap was. Een typfout misschien. Maar nee, het stond er echt. En hoe langer ik erover nadenk, hoe ongemakkelijker ik het vind.

Gajes betekent in het Nederlands zoiets als uitschot, tuig, gespuis. Geen woord dat je normaal associeert met iets liefs, onschuldigs of hoopvols. En al helemaal niet met een pasgeboren baby. Toch zijn er ouders die hun kind deze naam geven. Omdat het stoer klinkt? Origineel? Grappig? Ik snap het eerlijk gezegd niet.

Namen dragen betekenis. Ze vormen een eerste indruk, een soort visitekaartje dat je je hele leven meedraagt. Natuurlijk, je bént niet je naam, maar je kunt er ook niet omheen. Stel je voor dat je je hele jeugd wordt aangesproken met een woord dat eigenlijk “tuig” betekent. Hoe leg je dat uit op school?

Wat zeg je als iemand vraagt waar je naam vandaan komt? En hoe voelt het om te weten dat jouw naam letterlijk een negatieve lading heeft?

Jongensnaam heeft geen leuke betekenis

Ik vind het vooral sneu voor het kind zelf. Want hoe stoer of origineel ouders het ook bedoelen, uiteindelijk is het hun zoon die ermee moet leven. Die op het schoolplein misschien wordt uitgelachen. Die later tijdens sollicitaties zijn naam op een cv ziet staan en zich afvraagt wat een recruiter daarvan denkt. Dat lijkt me geen fijn vooruitzicht.

Tuurlijk, iedereen moet zelf weten hoe ze hun kind noemen. En smaken verschillen. Maar voor mij voelt Gajes niet rebels of cool, maar gewoon hard. Alsof het kind al bij voorbaat in een hokje wordt gestopt. En dat vind ik jammer, want elk kind verdient een naam die hoop, warmte of kracht uitstraalt — niet eentje die klinkt als een scheldwoord.

Misschien ben ik ouderwets. Misschien begrijp ik de trend van extreme originaliteit niet. Maar als het om namen gaat, denk ik toch dat een beetje zachtheid geen kwaad kan.

Of stel ik me nou aan?