‘De meisjesnaam die ik hoor in de klas van mijn dochter, is gewoon lachwekkend treurig’

‘Ik dacht echt: nee… Dit meisje heet toch niet echt zo? Soms is er maar één moment nodig om je uit je concentratie te halen. Bij mij gebeurde dat tijdens een doodgewone schoolochtend, toen de juf de namen van de kinderen in de klas van mijn dochter oplepelde. Tussen Emma’s, Noor’s en Sofie’s viel er ineens één naam die bleef hangen. Niet omdat hij mooi was.

Sorry. Maar omdat hij me met stomheid sloeg: Disney.

Disney. Een meisjesnaam. In een klas vol zesjarigen.

Ik moest mezelf dwingen om mijn gezicht in de plooi te houden. Want wat ik voelde, was geen verwondering, maar een ongemakkelijke mix van plaatsvervangende schaamte en verdriet. Lachwekkend treurig, was het eerste wat door mijn hoofd ging, en dat voelde meteen ook weer hard. Want dit gaat niet over een meisje dat hier niets aan kan doen, maar over volwassenen die een keuze maakten waar zij de rest van haar leven mee moet lopen.

Begrijp me niet verkeerd: ik hou van creativiteit. Van namen met een verhaal, een achtergrond, een betekenis. Maar Disney is geen originele naam, het is een merk. Een miljardenbedrijf. Een marketingmachine vol prinsessen, muizen en merchandise. Het roept geen warmte of persoonlijkheid op, maar associaties met pretparken, copyrightclaims en plastic souvenirs.

Vind je dit een meisjesnaam?

Ik vraag me af wat ouders denken op zo’n moment. Zien ze een schattige baby en denken ze: dit past bij jou? Of projecteren ze vooral hun eigen nostalgie, hun liefde voor films, hun drang om origineel te zijn? En waar blijft het kind zelf in dat verhaal — het kind dat straks een tiener wordt, volwassen, serieus genomen wil worden?

Want laten we eerlijk zijn: een naam draag je niet alleen in de wieg, maar ook op een diploma, een sollicitatiebrief en in een vergaderzaal. “Disney” klinkt misschien lief voor een peuter met vlechtjes, maar hoe klinkt het voor een vrouw van dertig die zich professioneel wil profileren?

Wat me misschien nog het meest stoort, is dat het hier niet gaat om een zeldzame culturele naam met betekenis, maar om een bewuste keuze voor iets dat vooral opvalt. Alsof een kind een uithangbord mag zijn voor de smaak of originaliteitsdrang van de ouders. En dat voelt… treurig.

Mijn zoon hoort die naam en denkt er niets van. Voor hem is Disney gewoon een klasgenootje. En misschien is dat het enige wat telt. Maar ik kan het niet laten om verder te denken. Over hoe deze naam telkens weer reacties zal oproepen. Over hoe vaak zij zal moeten uitleggen: “Ja, echt. Zo heet ik.”

Misschien ben ik ouderwets. Misschien te kritisch. Maar ik blijf erbij: sommige namen zeggen meer over de ouders dan over het kind. En Disney is er daar eentje van — een naam die mij niet ontroert, maar vooral doet zuchten.