‘Onze meisjesnaam klinkt prachtig, totdat je hem vaker hardop uitspreekt’

oen ik ontdekte dat ik zwanger was van een meisje, wist ik één ding zeker: ik wilde geen alledaagse naam. Ik zocht iets zachts, meisjesachtigs en bijzonders, maar het moest ook weer niet zo ingewikkeld zijn dat mijn dochter haar naam later voortdurend zou moeten spellen. Toen ik de naam Liva tegenkwam, was ik meteen verkocht. Inmiddels is mijn dochter geboren en merk ik dat ik haar naam steeds vaker op een andere manier hoor. En eerlijk? Dat had ik van tevoren niet verwacht.

Ik was meteen verliefd op de naam

Tijdens mijn zwangerschap heb ik eindeloos babynamen opgezocht. Mijn partner en ik maakten lijstjes, streepten namen door en kwamen regelmatig weer terug bij namen die we eerder hadden afgewezen. Sommige namen vond ik te populair, andere klonken in mijn oren te ouderwets. Ik wilde iets dat fris en lief klonk, maar niet te bedacht.

Toen ik Liva voor het eerst las, bleef ik er meteen bij hangen. De naam zag er mooi uit op papier en had precies die zachte klank waar ik naar op zoek was. Bovendien vond ik het fijn dat het een korte naam was. Geen ingewikkelde spelling, geen lange uitleg over de uitspraak. Gewoon Liva.

Ik sprak de naam een paar keer hardop uit en was ervan overtuigd dat ik de perfecte keuze had gevonden. Ook mijn partner vond de naam mooi. Na een tijdje twijfelden we eigenlijk niet meer. We hadden onze meisjesnaam gevonden en konden ons onze dochter nauwelijks nog met een andere naam voorstellen.

Sinds haar geboorte spreek ik de naam tientallen keren per dag uit

Toen onze dochter eenmaal geboren was, voelde het in het begin heel vanzelfsprekend om haar Liva te noemen. Ik vond het prachtig om haar naam op het geboortekaartje te zien staan en om haar voor het eerst aan familie en vrienden voor te stellen.

Maar naarmate de weken verstreken, begon me iets op te vallen. Ik sprak haar naam natuurlijk veel vaker uit dan tijdens mijn zwangerschap. Bij het verschonen, tijdens het aankleden, als ik haar uit bed haalde en wanneer ik haar riep. En juist doordat ik de naam zo vaak hoorde, begon ik steeds meer op de klank te letten.

Liva. Lieva. Liva, kom eens hier. Het klinkt afgekort als ‘Lief!’. En mensen noemen haar ook per ongeluk toch vaak LIVIA. En dat vind ik zo oubollig klinken.

Het klinkt misschien vreemd, maar soms vind ik de naam ineens minder mooi wanneer ik hem hardop zeg. Niet omdat ik hem lelijk vind, maar omdat ik me afvraag of ik hem destijds vooral zo mooi vond omdat hij nieuw en bijzonder was.

Op papier ziet de naam er nog steeds prachtig uit. Toch merk ik dat ik hem in mijn hoofd soms anders hoor dan wanneer ik hem daadwerkelijk uitspreek.

Waarom hoor ik nu ineens iets anders?

Ik vind het lastig om precies uit te leggen waar mijn twijfel vandaan komt. Misschien komt het doordat ik tijdens mijn zwangerschap vooral bezig was met hoe de naam eruitzag en welke uitstraling hij had. Ik zag een klein meisje voor me met een lieve, bijzondere naam en Liva paste perfect in dat plaatje.

In het dagelijks leven klinkt een naam alleen niet zoals op een lijstje met babynamen. Je spreekt hem uit wanneer je haast hebt, wanneer je kind niet luistert en wanneer je haar op het schoolplein roept. Je hoort hem in allerlei zinnen en met verschillende intonaties.

En soms klinkt hij dan ineens anders dan je had verwacht.

Ik heb mezelf er ook op betrapt dat ik andere meisjesnamen hoor en me afvraag of die misschien beter bij mijn dochter hadden gepast. Dat gevoel ken ik helemaal niet van mezelf. Voor haar geboorte was ik juist zo overtuigd van onze keuze.

Tegelijkertijd weet ik dat je waarschijnlijk bij iedere naam wel iets kunt bedenken waarover je gaat twijfelen als je er lang genoeg over nadenkt.

Heb ik spijt van de naam van mijn dochter?

Spijt vind ik een groot woord. Ik hou nog steeds van de naam Liva en ik vind hem nog altijd mooi wanneer ik hem op papier zie staan. Het is vooral de klank die me soms aan het twijfelen brengt.

Ik vraag me weleens af of andere ouders dit ook ervaren. Ben ik de enige die tijdens de zwangerschap helemaal overtuigd was van een naam, maar er na de geboorte ineens anders naar is gaan luisteren?

Misschien is het ook gewoon wennen. Een naam die eerst alleen op een lijstje stond, is nu verbonden aan een echt persoon. Mijn dochter groeit op met die naam en voor mij krijgt hij daardoor steeds meer betekenis.

Ik weet ook dat ik niet iedere dag hetzelfde over een naam hoef te denken. De ene dag vind ik hem prachtig, de andere dag valt me iets op wat me eerder nooit is opgevallen.

Natuurlijk ga ik de naam van mijn dochter niet veranderen omdat ik soms twijfel over de klank. Daarvoor hoort hij inmiddels veel te veel bij haar.

Mijn tip aan andere ouders die een babynaam zoeken

Als ik nu opnieuw een meisjesnaam zou kiezen, zou ik één ding anders doen. Ik zou de naam niet alleen een paar keer tijdens het zoeken uitspreken, maar hem ook bewust in allerlei alledaagse zinnen gebruiken.

Hoe klinkt de naam wanneer je je kind roept? Hoe klinkt hij samen met de achternaam? En vind je hem nog steeds mooi als je hem tien keer achter elkaar zegt?

Dat klinkt misschien overdreven, maar een naam die je kiest voor je baby ga je jarenlang gebruiken. Het is daarom fijn als je niet alleen verliefd wordt op de letters, maar ook op de klank.

Of mijn twijfel over Liva ooit helemaal verdwijnt, weet ik niet. Misschien hoor ik de naam over een paar jaar juist als de mooiste naam die ik had kunnen kiezen. Voor nu probeer ik mezelf eraan te herinneren dat ik destijds niet voor niets zo verliefd op de naam was.

En uiteindelijk is er maar één Liva voor mij. Dat maakt haar naam, ondanks mijn twijfels, toch heel bijzonder.