‘Niemand wilde de traktatie van mijn jarige zoon hebben, het brak mijn hart’

‘Ik had hem die ochtend nog zo vrolijk zien rondhuppelen. Zijn verjaardag was eindelijk aangebroken en vooral naar één moment keek mijn zoon enorm uit: trakteren op school. Maar toen hij die middag thuiskwam, zag ik meteen dat er iets mis was. Hij zei bijna niets. Pas toen ik vroeg hoe het trakteren was gegaan, kwamen de tranen.

“Niemand wilde mijn traktatie.”

Mijn hart brak.

Wekenlang keek hij uit naar zijn verjaardag

Mijn zoon is niet het kind dat per se in het middelpunt van de belangstelling wil staan. Toch is een verjaardag op school natuurlijk bijzonder. Jarig zijn betekent slingers, een verjaardagsliedje, een kroon en vooral: trakteren.

Een paar dagen eerder hadden we samen iets uitgezocht. Geen enorme, ingewikkelde traktatie, maar iets waarvan ik wist dat hij het zelf ook leuk zou vinden. Hij was er ontzettend enthousiast over.

“Ze gaan dit vast allemaal lekker vinden, mama”, zei hij terwijl we de traktaties in de tas stopten. Het waren versierde mandarijntjes, want nee, snoep dat mag allemaal niet. Dus het was inderdaad iets gezonds.

Ik had hem nog gezegd dat hij zich er vooral niet druk om moest maken. Het ging tenslotte om zijn verjaardag en niet om hoeveel kinderen zijn traktatie zouden aannemen.

Achteraf had ik misschien moeten weten dat dat voor een kind van zijn leeftijd makkelijker gezegd dan gedaan is.

“Ze zeiden dat ze het niet lustten”

Toen hij thuiskwam, vertelde hij eerst dat hij de hele klas had getrakteerd. De juf had hem gefeliciteerd en iedereen had voor hem gezongen.

Maar daarna was het misgegaan.

Een aantal kinderen had zijn traktatie niet aangenomen. Sommigen hadden gezegd dat ze het niet lustten, anderen hadden het simpelweg laten liggen.

“Maar ik had er zo mijn best op gedaan”, zei hij.

En daar had ik geen antwoord op.

Want voor ons als volwassenen klinkt het misschien heel logisch. Kinderen mogen iets niet lusten. Ze hoeven niet alles lekker te vinden. En natuurlijk hoef je een traktatie niet aan te nemen als je hem niet wilt.

Maar mijn zoon hoorde iets heel anders.

Hij hoorde: wat jij hebt uitgekozen is niet leuk.

En misschien nog wel erger: wat jij met zoveel enthousiasme wilde geven, willen wij niet hebben.

Ik voelde me er zelf ook verdrietig door

Ik merkte dat het me meer deed dan ik had verwacht.

Misschien omdat ik wist hoeveel zin hij erin had gehad. Misschien omdat ik mezelf als moeder automatisch afvroeg of ik iets verkeerd had gedaan.

Had ik een andere traktatie moeten kiezen?

Had ik iets moeten maken waarvan ik zeker wist dat ieder kind het lekker zou vinden?

Of had ik hem moeten voorbereiden op het feit dat niet iedereen zijn traktatie zou aannemen?

Waarschijnlijk van alles een beetje.

Toch realiseerde ik me ook dat ik hem hiermee juist iets belangrijks kon leren.

Ik heb hem niet verteld dat hij iets verkeerd had gedaan

Mijn eerste neiging was om te zeggen: “Wat gemeen van die kinderen.”

Maar dat vond ik achteraf niet zo’n goed idee.

Ik wilde niet dat hij met het idee naar bed zou gaan dat zijn klasgenoten slecht waren omdat ze zijn traktatie niet wilden.

Dus zei ik iets anders.

“Je weet toch dat jij ook niet alles lekker vindt?”

Hij knikte.

“Als iemand jou iets geeft wat je niet lust, betekent dat niet dat je diegene niet aardig vindt. En andersom betekent het ook niet dat iemand jou niet aardig vindt als hij iets van jou niet lekker vindt.”

Hij dacht daar even over na.

“Dus ze vonden míj wel aardig?”

“Daar ga ik wel vanuit”, zei ik.

En toen verscheen er gelukkig weer een klein glimlachje.

Toch bleef het nog even hangen

De volgende ochtend vroeg hij of hij nog een traktatie mee mocht nemen.

“Nee”, zei ik. “Je verjaardag is al geweest.”

“Maar misschien willen ze hem vandaag wel.”

Dat vond ik misschien nog wel het meest pijnlijke.

Hij wilde het graag herstellen.

Alsof hij dacht dat hij door alsnog een traktatie uit te delen kon bewijzen dat het deze keer wél leuk genoeg zou zijn.

Ik heb hem toen uitgelegd dat dat niet nodig was. Zijn verjaardag was goed gegaan. Hij had gezongen, cadeautjes gekregen en een fijne dag gehad.

Niet iedereen die zijn traktatie had aangenomen, had hem afgewezen.

Kinderen kunnen soms veel harder zijn dan ze zelf beseffen

Wat me vooral bijbleef, was hoe klein het voor de andere kinderen waarschijnlijk was.

Een traktatie niet aannemen. Even zeggen dat je iets niet lust. Misschien helemaal niet nadenken over hoe dat bij de jarige aankomt.

Maar voor mijn zoon was het op dat moment alles.

Dat is misschien wel iets wat we als ouders soms vergeten. Kinderen beleven dit soort momenten enorm intens. Wat voor ons een klein incident lijkt, kan voor hen een hele dag verpesten.

Daarom probeer ik hem nu vooral te leren dat niet iedereen altijd enthousiast zal zijn over wat je doet.

En dat dat helemaal niets zegt over jou.

Volgende verjaardag doen we het anders

Of we volgend jaar weer precies dezelfde traktatie maken? Absoluut niet.

Niet omdat zijn traktatie slecht was. En ook niet omdat ik vind dat kinderen verplicht moeten zijn om iets aan te nemen.

Maar omdat ik inmiddels weet dat het voor hem belangrijker is dat hij zich goed voelt over zijn verjaardag dan dat iedereen zijn traktatie lekker vindt.

Misschien kiezen we volgend jaar samen iets heel eenvoudigs.

En misschien zeg ik vooraf al tegen hem:

“Er zullen kinderen zijn die het aannemen en kinderen die het niet willen. Maar weet je wat het belangrijkste is? Jij mag gewoon ontzettend trots zijn dat je jarig bent.”

Want uiteindelijk was dat de les die ik zelf ook moest leren.

Een traktatie die niet door iedereen wordt aangenomen, maakt een verjaardag nog geen mislukte verjaardag.

En mijn zoon? Die heeft inmiddels alweer een heleboel zin in zijn volgende verjaardag.