Deze twee namen zijn zowel voor jongens als voor meisjes opeens hopeloos sloom

Tijden veranderen en wat ooit cool was, is nu cringe. Passé. Dom, sloom, geweest, suf, ouderwets: hoe je het ook wilt noemen. Ze kunnen niet meer in 2026, zeg maar.

Dat is bijvoorbeeld zo met de namen Dennis en Denise. De jongensvariant en de meisjesvariant. Er was een tijd dat Denise en Dennis fris, internationaal en eigentijds klonken.

In de jaren zeventig, tachtig en negentig wemelde het ervan: schoolklassen met meerdere Denissen, vriendinnengroepen met minstens één Denise. Maar anno nu lijken beide namen in rap tempo uit het straatbeeld te verdwijnen. Wat is er gebeurd? Hoe kunnen namen die ooit zo populair waren ineens “hopeloos suf” aanvoelen — voor zowel jongens als meisjes?

Vastgepind aan een generatie

Een belangrijke oorzaak is generatiestempel. Denise en Dennis bereikten hun hoogtepunt decennia geleden en zijn sindsdien sterk verbonden geraakt met mensen die nu veertig, vijftig of ouder zijn. Namen die te duidelijk bij één leeftijdsgroep horen, verliezen aantrekkingskracht voor jonge ouders. Ze voelen niet tijdloos, maar gedateerd — alsof je een baby een naam geeft die al een eigen verjaardagskalender nodig heeft.

Te gewoon om bijzonder te zijn

Populariteit kan een naam maken, maar ook breken. Denise en Dennis waren zó wijdverbreid dat ze hun onderscheidend vermogen verloren. Waar ouders tegenwoordig vaak zoeken naar iets unieks, zachts of verrassends, roepen deze namen juist beelden op van doorsneeheid. Niet fout, niet lelijk — maar ook niet spannend.

Klank en stijl uit de mode

Ook de klank speelt mee. De harde d en s-klanken, gecombineerd met de nuchtere tweesyllabige structuur, passen minder bij de huidige naamtrend. Die neigt naar kort, vloeiend en vaak eindigend op een klinker: Mila, Noor, Luca, Leo. Denise en Dennis klinken functioneel, bijna administratief, in vergelijking met de poëtische namen van nu.

Slachtoffers van hun eigen tijd

Opvallend is dat Denise en Dennis geen negatieve betekenis of beladen geschiedenis hebben. Ze zijn simpelweg slachtoffer geworden van hun succes. Namen bewegen in golven: wat te veel en te lang aanwezig is, roept verzadiging op. Het duurt vaak meerdere generaties voordat zo’n naam weer fris kan aanvoelen — als hij dat al doet.

Komen ze ooit terug?

Waarschijnlijk niet snel. Waar sommige “oude” namen (zoals Emma of Anna) tijdloos blijken, missen Denise en Dennis dat klassieke aura. Ze zijn te specifiek verbonden aan een bepaalde periode. Toch is de geschiedenis van voornamen grillig: wie weet worden ze over vijftig jaar weer ironisch hip of juist nostalgisch charmant.

Tot die tijd blijven Denise en Dennis vooral wat ze nu zijn: herkenbaar, degelijk — en in de ogen van jonge ouders vooral hopeloos suf.