‘Mijn ouders hebben mij totaal anders genoemd dan dat ik nu overal heet, is dat kwetsend voor ze?’
Er zit iets bijzonders in een naam. Het is het eerste cadeau dat je ouders je geven: zorgvuldig gekozen, uitgesproken met liefde, gedragen door hoop en verwachting. Maar wat gebeurt er als dat cadeau niet helemaal bij je past?
Officieel heet ik Arlette. Zo staat het in mijn paspoort, op m’n geboorteakte, in het handschrift van mijn ouders toen ze me aangaven bij de burgerlijke stand. Maar in het dagelijks leven, op school, op mijn werk, onder vrienden en zelfs op social media, heet ik Eva. Omdat ik dat mooier vind. Zachter. Eenvoudiger.
En toch knaagt er soms een vraag: doe ik mijn ouders hiermee pijn?
Een naam als liefdesverklaring
Voor ouders is een naam zelden willekeurig. Misschien klonk Arlette elegant, Frans, verfijnd. Misschien hoorden ze het ooit op vakantie. Misschien stond het in een boek. Misschien vonden ze het gewoon prachtig.
Maar heel eerlijk… Ik niet. Het past niet bij me.
Ik vind het een vreselijke naam.
Maar een naam is ook identiteit
Ik voel me meer Eva. En iedereen noemt me al jaren zo. Het begon eigenlijk al toen ik op de basisschool zat. Sommige kinderen konden Arlette niet goed onthouden of zeggen, en toen maakte ik er maar een keer Eva van. Die naam komt nergens vandaan, ik vond ‘m gewoon mooi.
En tja, toen riepen steeds meer kinderen Evaaa! En dat bleef hangen. Toen ik naar de middelbare school ging, wist ik het zeker. Ik wilde daar ook Eva worden genoemd. Mijn ouders accepteerden het.
En dus weet bijna niemand dat ik officieel Arlette heet. Ik hoop niet dat mijn ouders er mee zitten.
Een andere naam kiezen betekent niet dat je je ouders afwijst. Het betekent niet dat je hun smaak verwerpt, of hun liefde minimaliseert. Het betekent alleen dat je groeit in wie je bent.
En dat is precies wat ouders uiteindelijk willen: dat hun kind zichzelf durft te zijn.’
