‘Mijn man is bang dat onze zoon met deze originele naam gepest zal worden, maar ik vind ‘m cool’

‘Toen ik zwanger werd van onze zoon, begon voor mij meteen het leukste onderdeel van de zwangerschap: namen bedenken. Ik maakte lijstjes, schreef van alles op in mijn notities en zei hardop namen terwijl ik door het huis liep om te voelen hoe ze klonken. Mijn man werd daar soms gek van, maar ik genoot ervan. Een naam kiezen voelt voor mij alsof je je kind iets meegeeft voor het leven.

Toch komen we er samen niet makkelijk uit. Mijn man houdt van veilige, bekende namen. Namen die niemand gek vindt en waar je nooit iets over hoeft uit te leggen. Ik val juist op originele namen. Namen met karakter. Namen die je onthoudt.

En toen kwam ik ineens op de naam Boelie.

Ik hoorde hem ergens voorbij komen en dacht meteen: wat een geweldige naam. Stoer, speels en anders dan anders. Ik zei hem hardop en moest lachen. “Dit is het,” dacht ik. Onze zoon heet Boelie.

Mijn man keek me aan alsof ik een grap maakte.

“Dat meen je niet serieus,” zei hij direct.

Ik vind ‘m cool

Maar dat deed ik dus wel. Hoe langer ik erover nadacht, hoe leuker ik hem vond. Boelie klinkt vriendelijk en eigenwijs tegelijk. Het heeft iets warms, iets vrolijks. Ik zie er een jongen bij voor me die zelfverzekerd is, creatief en niet bang om op te vallen.

Mijn man ziet vooral één groot probleem: pesten.

Hij zegt dat kinderen hard kunnen zijn en dat de naam te veel uitnodigt tot grapjes. Dat ze het woord “boelie” zullen gebruiken, dat hij ermee geplaagd gaat worden op school en dat we hem daar niet mee moeten opzadelen. Volgens hem kies je als ouders geen naam waar een kind zich later misschien voor moet verdedigen.

Ik snap zijn punt echt wel. Natuurlijk wil ik niet dat mijn zoon gepest wordt. Geen enkele ouder wil dat. Maar ik vraag me ook af of je daarom alleen nog maar veilige keuzes moet maken. Kinderen kunnen overal iets van maken. Zelfs met de meest gewone naam kun je gepest worden. Dan heet je te lang, te kort, te netjes of juist te populair.

Moeten we daarom maar allemaal hetzelfde kiezen?

Wil mijn zoon een originele naam?

Voor mij gaat een naam ook over lef. Over durven kiezen wat bij je past. Boelie is misschien niet standaard, maar dat hoeft toch niet verkeerd te zijn? Juist originele namen blijven hangen. Ze geven iemand iets eigens.

Toch merk ik dat ik twijfel, omdat mijn man er zo fel op reageert. We willen allebei hetzelfde: een naam waar onze zoon blij mee is. Alleen kijken we er totaal anders naar. Ik hoor een frisse, leuke naam. Hij hoort een risico.

Dus nu zitten we vast. Ik blijf Boelie stiekem fantastisch vinden, maar ik weet ook dat een naam iets moet zijn waar je samen achter staat.

Misschien verdwijnt Boelie uiteindelijk van het lijstje. Misschien ook niet. Maar één ding weet ik zeker: als mijn man niet zo moeilijk deed, was onze zoon allang vernoemd naar mijn favoriete originele vondst.