Kinderen die niet lekker in hun vel zitten, vragen dit opeens heel vaak aan hun ouders

Als ouder wil je natuurlijk het liefst dat je kind zich gelukkig voelt. Toch is het niet altijd makkelijk om te merken wanneer een kind ergens mee zit. Sommige kinderen vertellen meteen wat er aan de hand is, terwijl anderen hun gevoelens liever voor zichzelf houden.

Juist daarom kan gedrag thuis soms een belangrijke aanwijzing zijn. Niet ieder kind wordt stiller of trekt zich terug op zijn kamer. Soms zit het juist in iets heel kleins en onverwachts.

Een gedrag dat ouders regelmatig over het hoofd zien? Steeds opnieuw iets vragen of bevestiging zoeken.

Je kind vraagt opvallend vaak om bevestiging

‘Vind je dit mooi?’

‘Doe ik het goed?’

‘Ben je boos op mij?’

‘Ga je straks nog mee?’

‘Vind je me lief?’

Op zichzelf zijn dit natuurlijk heel normale vragen. Ieder kind zoekt weleens bevestiging. Maar wanneer je merkt dat je kind dit veel vaker dan normaal doet, kan dat een signaal zijn dat er vanbinnen iets speelt.

Een kind dat niet lekker in zijn vel zit, kan onzeker worden over zichzelf en over de reactie van anderen. Door steeds opnieuw bevestiging te vragen, probeert het als het ware zekerheid te krijgen.

Vooral thuis komt het gedrag naar boven

Op school of bij vriendjes kunnen kinderen zich soms groot houden. Ze zijn druk bezig met hun omgeving en proberen mee te doen met de rest. Thuis, bij de mensen bij wie ze zich veilig voelen, komt er vaak meer ruimte voor emoties.

Dat kan zich uiten in huilbuien, boosheid of hangerigheid, maar dus ook in steeds opnieuw aandacht en bevestiging zoeken.

Soms lijkt het alsof je kind opeens overal een antwoord op nodig heeft. Zelfs nadat je die vraag al een paar keer hebt beantwoord.

‘Mama, weet je zeker dat je straks thuis bent?’

‘Ja.’

‘Echt?’

‘Ja, echt.’

‘Maar je gaat toch niet weg?’

Voor een ouder kan dat op een gegeven moment vermoeiend zijn. Toch kan het helpen om niet alleen naar de vraag zelf te kijken, maar vooral naar de verandering in gedrag.

Let vooral op wat er veranderd is

Het belangrijkste is niet dat je kind een keer vraagt of je boos bent. Dat is heel normaal.

Het wordt interessanter wanneer je denkt: dit doet mijn kind eigenlijk nooit.

Een plotselinge verandering in gedrag kan meer zeggen dan één los moment. Misschien was je kind altijd zelfstandig en wil het ineens voortdurend bij je zijn. Of misschien maakte het vroeger zonder problemen keuzes, maar vraagt het nu voor alles wat het moet doen jouw goedkeuring.

Dat hoeft niet meteen te betekenen dat je kind ongelukkig is. Er kunnen allerlei redenen zijn voor ander gedrag, zoals vermoeidheid, spanning, veranderingen thuis of een lastige periode op school.

Ook ‘lastig’ gedrag kan een signaal zijn

Niet lekker in je vel zitten ziet er bij ieder kind anders uit. Het ene kind wordt stil, het andere juist extreem druk. Sommige kinderen worden sneller boos of lijken voortdurend ruzie te willen maken.

Ook zeuren, klagen of overal tegenin gaan kan een manier zijn waarop een kind spanning kwijt probeert te raken.

Daarom is het soms goed om verder te kijken dan het gedrag zelf. In plaats van alleen te denken: wat is mijn kind toch lastig vandaag?, kun je jezelf ook afvragen: waarom heeft mijn kind dit vandaag zo hard nodig?

Je hoeft niet meteen het ergste te denken

Een kind dat regelmatig bevestiging zoekt, is niet automatisch ongelukkig. Kinderen maken nu eenmaal fases door en kunnen tijdelijk wat onzekerder zijn.

Toch is het goed om alert te zijn wanneer verschillende signalen samenkomen. Denk bijvoorbeeld aan veranderingen in slaap, eetlust, schoolprestaties, humeur, sociale contacten of enthousiasme voor dingen die je kind normaal gesproken leuk vindt.

Blijft het gedrag langere tijd aanhouden of maak je je echt zorgen? Praat dan eens rustig met je kind en eventueel met de leerkracht of huisarts.

En misschien wel het belangrijkste: probeer niet alleen te vragen ‘Wat is er?’ als je kind daar geen antwoord op heeft. Soms helpt een simpele boodschap als:

‘Ik merk dat je de laatste tijd wat anders bent dan anders. Je hoeft me nu niets te vertellen, maar ik ben er voor je als je ergens mee zit.’

Juist die ruimte kan ervoor zorgen dat een kind zich veilig genoeg voelt om uiteindelijk wél te vertellen wat er speelt.