‘Is het normaal dat de school gewoon uitvalt en mijn kind thuis moet blijven als de juf ziek is?’

“De juf is ziek, groep 4 is morgen vrij.” Het bericht kwam om 20:37 uur binnen via de ouderapp. Net toen ik dacht dat de avondplanning rond was, de broodtrommels bijna klaarstonden en mijn hoofd zich voorzichtig richting rust bewoog. Vrij. Gewoon vrij. Omdat de juf ziek is.

Sorry, dat is toch niet normaal? En daar zat ik dan. Met mijn agenda in mijn hand. Werkafspraken. Deadlines. Een overleg waar ik al weken naartoe werkte. En een kind dat nietsvermoedend lag te slapen, terwijl ik me afvroeg: is dit normaal?

Voor mijn kind voelt het als een onverwachte cadeaudag. Voor mij voelt het als puzzelen onder tijdsdruk. Wie kan oppassen? Kan ik thuiswerken? Kan mijn partner schuiven? Wat als dit vaker gebeurt?

Natuurlijk begrijp ik dat een leerkracht ziek kan worden. Dat is menselijk. Maar wat me steeds meer bezighoudt, is dat het blijkbaar steeds vaker voorkomt dat er geen vervanging is. Dat een klas dan simpelweg naar huis wordt gestuurd. Alsof dat de meest logische oplossing is.

Maar voor wie is dat logisch?

Het lerarentekort is geen nieuws meer

We lezen het al jaren: er is een groot lerarentekort. In steden als Amsterdam, Rotterdam en Den Haag is het probleem extra zichtbaar. Klassen worden samengevoegd, parttimers gevraagd extra te werken, en als dat niet lukt… dan blijven kinderen thuis.

Rationeel snap ik het. Er zijn simpelweg niet genoeg mensen. Maar emotioneel wringt het. Want onderwijs is toch geen luxeproduct? Het is geen yogales die uitvalt. Het is een basisvoorziening.

Wat me misschien nog wel het meest raakt, is dat de verantwoordelijkheid ongemerkt verschuift. Van school naar ouders. En dan vooral naar moeders, als ik eerlijk ben. Wie neemt er vrij? Wie zegt die afspraak af? Wie vangt het op?

We hebben met z’n allen afgesproken dat kinderen naar school gaan en ouders werken. Dat systeem staat of valt bij betrouwbaarheid. Als school steeds minder voorspelbaar wordt, raakt dat meer dan alleen de planning. Het raakt aan bestaanszekerheid, carrièrekansen en mentale rust.

Is het normaal?

Ja. In de zin dat het tegenwoordig vaak voorkomt.
Nee. In de zin dat het eigenlijk niet normaal zou moeten zijn.

Ziekte is overmacht. Structureel geen vervanging kunnen regelen is een systeemprobleem. En dat mag je best benoemen zonder de individuele juf of meester iets te verwijten.

Ik probeer mild te blijven. Naar school. Naar de leerkracht. Naar mezelf. Maar ik merk ook dat ik behoefte heb aan duidelijkheid. Aan beleid. Aan oplossingen die verder gaan dan: “Helaas, morgen geen les.”

Misschien is de echte vraag niet of het normaal is. Misschien is de vraag: vinden we dit acceptabel?

Mijn kind vond de extra vrije dag fantastisch. We bakten pannenkoeken tussen mijn dan maar online-meetings door. Het was ergens ook fijn.

Maar ik hoop toch dat “de juf is ziek” weer gewoon betekent dat er een invalkracht klaarstaat. Want onderwijs hoort geen loterij te zijn.’