‘Is het lullig als ik mijn oma en niet mijn moeder vernoem in de naam van mijn dochter?’

‘Het moment dat ik wist dat ik zwanger was van een dochter, begon het bijna meteen: de namenlijstjes. In mijn notities op mijn telefoon, op losse papiertjes in mijn tas, zelfs in mijn hoofd voordat ik in slaap viel. Eén naam bleef steeds terugkomen — die van mijn oma. En hoe vaker ik hem uitsprak, hoe meer hij klopte. Warm. Zacht. Vertrouwd.

Maar toen kwam de twijfel.

Is het lullig als ik mijn oma vernoem in de naam van mijn dochter… en niet mijn moeder?

Die vraag bleef knagen. Want hoe bijzonder mijn band met mijn oma ook was, mijn moeder is degene die mij heeft gedragen, opgevoed en altijd klaarstaat. Wat zegt het dan als ik háár naam niet kies?

Mijn oma als veilige haven

Mijn oma was mijn veilige plek. Als kind logeerde ik er vaak. De geur van versgebakken appeltaart, het geluid van haar zachte stem, haar handen die altijd iets aan het doen waren — breien, koken, troosten. Bij haar voelde ik me onvoorwaardelijk geliefd, zonder uitleg of verwachtingen.

Ze is er inmiddels niet meer. Misschien maakt dat het verlangen om haar naam door te geven juist sterker. Het voelt als een manier om haar dichtbij te houden. Alsof een stukje van haar voortleeft in mijn dochter.

En ja, dat is emotioneel. Maar een naam ís ook emotie.

Mijn moeder en ik

Mijn band met mijn moeder is anders. Die is complexer. Niet slecht, maar gelaagder. We hebben onze verschillen, onze discussies, onze momenten van onbegrip. Tegelijkertijd bewonder ik haar kracht en doorzettingsvermogen. Ze heeft veel voor mij gedaan, meer dan ik ooit volledig zal kunnen bevatten.

Misschien is dat juist waarom dit zo gevoelig voelt. Alsof ik haar tekortdoe door haar naam niet te kiezen. Alsof een vernoeming een soort rangorde suggereert: wie was belangrijker?

Maar is dat wel zo?

Wat betekent vernoemen eigenlijk?

Ik ben gaan beseffen dat een naam geen scorebord is. Het is geen prijsuitreiking voor “beste moederfiguur”. Het is een gevoel. Een herinnering. Een symbool.

Mijn keuze om mijn dochter (deels) naar mijn oma te vernoemen, zegt niet dat mijn moeder minder belangrijk is. Het zegt alleen dat deze naam op dit moment het hardst resoneert in mijn hart.

Bovendien: mijn dochter is geen monument. Ze is haar eigen persoon. Haar naam moet bij háár passen — bij het meisje dat ze zal worden, bij hoe ik haar voor me zie.

De angst voor teleurstelling

Wat het spannend maakt, is de reactie van mijn moeder. Zal ze zich gekwetst voelen? Zal ze het zien als een afwijzing?

Misschien. En dat is een gesprek dat ik niet uit de weg wil gaan.

Ik denk dat het belangrijkste is om eerlijk te zijn. Om te zeggen: “Mam, deze naam raakt me omdat oma zo’n speciale plek in mijn hart heeft. Dat neemt niets weg van wat jij voor mij betekent.”

Want uiteindelijk gaat liefde niet over wie er vernoemd wordt. Liefde zit in hoe ik mijn moeder betrek bij mijn zwangerschap. In hoe ik haar oma laat worden. In de band die zij straks met mijn dochter zal opbouwen.

Mijn conclusie

Is het lullig?

Nee. Niet als mijn keuze oprecht is. Niet als hij voortkomt uit liefde, en niet uit afwijzing.

Ik kies een naam vanuit mijn gevoel, niet om iemand te kwetsen. En ik mag vertrouwen op het feit dat liefde groter is dan een tweede naam op een geboortekaartje.

Misschien is volwassen worden ook dit: beseffen dat je niet iedereen tegelijk volledig tevreden kunt houden — en toch kiezen wat voor jou klopt.