Nu is Fenna ouder. Ze leest. Veel. Ze tekent schema’s “voor de lol”. Ze legt me uit waarom iets feitelijk niet klopt. Ze draagt liever een hoodie met een wiskundige grap erop dan een jurkje. En ergens onderweg begon het tot me door te dringen: Fenna is geen stoere naam meer. Fenna is… een nerden-naam.
Niet de stoffige soort nerd, maar wel onmiskenbaar dat type. Fenna klinkt ineens als iemand die programmeert “voor ontspanning”. Als iemand die vrijwillig meedoet aan een quiz. Als iemand die haar hand opsteekt met “ehm, eigenlijk…”. En hoe vaker ik haar naam hoor in combinatie met wie ze aan het worden is, hoe duidelijker het wordt: de naam die ik ooit koos om stoer te zijn, past nu perfect bij een meisje dat slim, analytisch en heerlijk eigenwijs is.
Het is is een nerd-naam
En dat is verwarrend. Want ik had een ander beeld. Niet beter, niet slechter — gewoon anders. Ik had gedacht dat stoer iets luiders zou zijn. Fysieker misschien. Minder hoofd, meer lef. Maar Fenna is stoer. Alleen op een manier die ik destijds niet had voorzien.
Wat het extra ironisch maakt: ik merk dat ik soms even moet schakelen als ze zich voorstelt. Alsof mijn brein nog steeds dat oorspronkelijke plaatje probeert te plakken op wie ze nu is. Fenna, de naam die ik koos om haar te beschermen tegen clichés, is zelf een cliché geworden — maar eentje waar ik stiekem best van hou.
Want een nerden-naam is niet iets negatiefs. Het is een naam die staat voor nieuwsgierigheid. Voor denken vóór praten. Voor ergens helemaal in kunnen verdwijnen omdat je het interessant vindt, niet omdat het moet. En als ik eerlijk ben: dat is precies wat ik haar hoopte mee te geven. Alleen had ik dat toen nog niet zo scherp.
Het past haar goed
Soms vraag ik me af of zij haar naam ook zo ervaart. Of ze later zal zeggen: “Jij gaf me echt zo’n Fenna-naam.” Of dat ze hem ooit zat is en zichzelf opnieuw uitvindt. Maar misschien is dat juist het mooie: een naam hoeft niet vast te liggen. Hij mag van kleur verschieten. Van stoer naar slim. Van leren jasje naar hoodie. Van buitenkant naar binnenkant.
Ik vond de naam van mijn dochter stoer. En nu blijkt het een nerden-naam te zijn. Of nou ja, dat is onzin natuurlijk. Het is gewoon wie ze is. En eerlijk? Ik had het niet beter kunnen kiezen.’
