‘Ik vind de naam van het vriendinnetje van mijn zoon zo ordinair, oh wat is dat jammer van zo’n meid’

Ik moet iets bekennen waar ik zelf niet helemaal trots op ben. Het is zo’n gedachte die zich stilletjes aandient en dan blijft hangen, hoe graag ik hem ook wegduw. Mijn zoon heeft een vriendinnetje – een lief meisje, echt waar – maar haar naam… haar naam is Dior. En elke keer als ik die naam hoor, voel ik een lichte aarzeling, een ongemak dat ik moeilijk kan uitleggen zonder mezelf wat kleinzielig te vinden.

Laat ik beginnen met het belangrijkste: het meisje zelf is hartstikke aardig. Ze is beleefd, kijkt me netjes aan als ze iets vraagt, helpt zelfs met de afwas zonder dat iemand erom hoeft te vragen. Daar ligt het dus niet aan. Integendeel, ik kan eigenlijk niets negatiefs over haar zeggen. En misschien is dat juist wat het zo wrang maakt. Want hoe kan het dat zo’n sympathisch meisje een naam heeft die bij mij zo’n… tja, ordinair gevoel oproept?

Maar ja, het is wel zijn eerste verkering… M’n knul zit op de middelbare in de tweede klas. Dat begint dan een beetje hè, die meiden.

Misschien zit het in mijn generatie. Namen waren bij ons vroeger degelijk, een beetje voorspelbaar zelfs. Je had Anne, Marieke, Saskia. Namen die niet meteen opvielen, maar die wel vertrouwd voelden. En nu hoor ik “Dior” en denk ik onwillekeurig aan parfumreclames, glanzende tijdschriften en een wereld die zo ver van de mijne afstaat.

Het voelt overdreven, alsof er iets geforceerd chics in zit dat juist het tegenovergestelde bereikt.

Maakt dat het vriendinnetje van mijn zoon ordinair?

En toch, elke keer als die gedachte opkomt, corrigeer ik mezelf. Want wat zegt een naam nou eigenlijk? Het is iets wat je meekrijgt, niet iets wat je kiest. Zij heeft er niet om gevraagd om zo te heten. Voor haar is het gewoon… haar naam. Net zo vanzelfsprekend als de mijne voor mij is. En mijn zoon? Die kijkt me waarschijnlijk verbaasd aan als ik er iets van zou zeggen. Voor hem is Dior gewoon het meisje dat hij leuk vindt. Punt.

Misschien zegt het dus meer over mij dan over haar. Over mijn associaties, mijn vooroordelen, mijn neiging om dingen in hokjes te plaatsen. Het is makkelijk om te oordelen op iets oppervlakkigs als een naam, terwijl de werkelijkheid daaronder zoveel rijker en genuanceerder is.

Dus ja, heel eerlijk: soms denk ik nog steeds “oh, wat jammer van zo’n naam.” Maar steeds vaker denk ik erachteraan: wat jammer van míjn eerste reactie. Want als ik echt kijk naar wie ze is, dan zie ik gewoon een leuk, warm meisje dat mijn zoon gelukkig maakt. En uiteindelijk is dat toch het enige dat er echt toe doet.