‘Het is dat dit een gewoon woord is, maar eigenlijk wil ik mijn dochter zo noemen’

Toen ik voor het eerst hardop zei dat ik de naam Muze prachtig vind, keek mijn man me een beetje vreemd aan. ‘Muze?’ vroeg hij. ‘Als in… een muze?’ Ja. Precies dat.

En juist dát vind ik er zo mooi aan. Muze is eigenlijk geen naam die je zomaar in een lijstje met klassieke meisjesnamen tegenkomt. Het is een gewoon Nederlands woord. Maar hoe vaker ik de naam uitspreek, hoe meer ik denk: waarom zou je je dochter eigenlijk niet zo mogen noemen?

Ik blijf maar aan de naam Muze denken

Ik ben inmiddels al een tijdje bezig met meisjesnamen, omdat we ons eerste kindje verwachten. We hebben allerlei namen opgeschreven. Sommige zijn heel klassiek, andere juist modern. Maar bij bijna iedere naam had ik na een paar dagen wel weer een reden om hem af te strepen.

En toen kwam ik Muze tegen.

In eerste instantie dacht ik: nee, dat kan toch eigenlijk niet? Het woord ‘muze’ kennen we natuurlijk allemaal. Een muze is iemand die inspiratie geeft. Het klinkt bijna meer als een omschrijving dan als een voornaam.

Maar misschien is dat juist waarom ik de naam zo bijzonder vind.

Muze betekent voor mij iets moois

Wat ik zo aantrekkelijk vind aan de meisjesnaam Muze, is de betekenis die erachter zit. Een muze is iemand die een ander inspireert. Iemand die creativiteit, ideeën of gevoelens kan oproepen.

Als ik aan mijn dochter denk, vind ik dat eigenlijk een prachtige gedachte.

Niet dat ik nu al verwacht dat zij later schilder wordt, boeken schrijft of de hele dag muziek maakt. Helemaal niet. Maar het idee dat een kind iemand kan inspireren, simpelweg door er te zijn, vind ik ontzettend mooi.

Toen ik dat eenmaal zo ging bekijken, vond ik Muze ineens veel meer een naam dan alleen maar een woord.

Toch voelt het spannend

Tegelijkertijd vraag ik me af of ik mijn dochter echt Muze durf te noemen.

Want hoe reageert een juf als ze voor het eerst ‘Muze’ op haar lijst ziet staan? En hoe vaak moet mijn dochter later uitleggen dat ze echt zo heet? Ik hoor de vragen al voor me.

‘Is dat haar echte naam?’

En misschien nog wel vaker:

‘Waarom hebben jullie haar Muze genoemd?’

Dat vind ik toch wel een beetje spannend. Bij een naam als Sophie hoef je daar natuurlijk nooit uitleg over te geven.

Maar misschien hoef je een bijzondere naam ook niet altijd te kunnen uitleggen.

Muze klinkt zacht, maar niet tuttig

Wat ik bovendien mooi vind aan Muze, is dat de naam kort en krachtig is. Hij klinkt zacht, maar niet overdreven zoet. En hoewel het een bijzondere meisjesnaam is, vind ik hem niet ingewikkeld om uit te spreken.

Dat is voor mij belangrijk.

Ik zoek namelijk geen naam waarbij iedereen drie keer moet vragen hoe je hem schrijft of uitspreekt. Muze heeft juist iets eenvoudigs. Vier letters, twee lettergrepen en een betekenis die meteen iets oproept.

En misschien is het juist die combinatie die ervoor zorgt dat ik de naam maar niet uit mijn hoofd krijg.

Zou ik mijn dochter echt Muze noemen?

Dat is voorlopig nog de grote vraag.

Mijn omgeving is in ieder geval niet meteen enthousiast als ik de naam laat vallen. Sommigen vinden hem prachtig, anderen kijken alsof ik zojuist heb gezegd dat ik mijn dochter ‘Tafel’ wil noemen.

Maar hoe meer reacties ik krijg, hoe meer ik merk dat ik zelf steeds sterker naar de naam toe trek.

Want uiteindelijk is dat misschien wel het belangrijkste. Sommige namen vind je gewoon mooi. Andere namen blijven in je hoofd rondspoken.

Muze is voor mij zo’n naam.

Het is dat het eigenlijk gewoon een Nederlands woord is. Anders had ik mijn dochter misschien allang zo genoemd.

En eerlijk gezegd? Ik sluit het nog steeds niet uit.