‘Het irriteert me dat mijn schoonmoeder elke week weer vraagt of ik niet al zwanger ben’

‘Het irriteert me. Meer dan ik eigenlijk wil toegeven. Elke week weer, bijna volgens een vast script, stelt mijn schoonmoeder dezelfde vraag: “En? Nog geen nieuws?” Soms verpakt ze het iets subtieler. “Wanneer komt er eindelijk een kleintje?”, maar de boodschap is altijd glashelder. Alsof mijn lichaam een soort project is dat achterloopt op schema.

In het begin glimlachte ik er nog om. Ik wuifde het weg met een grapje of een ontwijkend antwoord. “We zien wel,” zei ik dan, of: “Alles op z’n tijd.” Ik wilde het luchtig houden, geen gedoe veroorzaken. Maar hoe vaker de vraag terugkwam, hoe zwaarder hij begon te wegen. Het werd geen onschuldige nieuwsgierigheid meer, maar een terugkerende druk. Een herinnering dat er blijkbaar iets van mij verwacht wordt.

Wat haar vraag zo lastig maakt, is dat ze geen rekening houdt met wat er achter de schermen speelt. Misschien willen we nog geen kinderen. Misschien lukt het niet. Misschien zijn we er nog niet klaar voor, emotioneel of praktisch. Of misschien — en dat lijkt soms het meest onbegrijpelijke voor anderen — is het gewoon niemand zijn zaak behalve die van ons.

Mijn schoonmoeder wil weten of ik zwanger ben

Elke keer dat ze het vraagt, voel ik een lichte spanning in mijn lichaam. Een fractie van een seconde waarin ik moet kiezen: ga ik eerlijk zijn, ga ik het ontwijken, of ga ik het gesprek afkappen? En eerlijk gezegd, geen van die opties voelt echt goed. Want eerlijk zijn opent een deur naar nog meer vragen. Ontwijken voelt als mezelf wegcijferen. En afkappen… dat maakt de sfeer meteen ongemakkelijk.

Wat me misschien nog wel het meest irriteert, is de vanzelfsprekendheid waarmee de vraag gesteld wordt. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is om zoiets persoonlijks steeds opnieuw aan te kaarten. Alsof mijn waarde — of onze relatie — somehow gekoppeld is aan het krijgen van een kind.

Ik merk dat het me verandert. Dat ik me vooraf al schrap zet voor familiebijeenkomsten.

Meestal lach ik er maar ongemakkelijk om.

Maar eerlijk? We proberen het al. Maar het is nog niet raak. Maar gaat haar dat wat aan?

Misschien moet ik er iets van zeggen. Duidelijker zijn. Grenzen stellen. Want hoe ongemakkelijk dat gesprek ook kan zijn, het blijft minder vermoeiend dan elke week opnieuw diezelfde irritatie voelen. Ik hoef niet uit te leggen waarom we (nog) geen kinderen hebben. Maar ik mag wel aangeven dat die vraag me raakt.

Tot die tijd haal ik diep adem, glimlach ik soms nog beleefd, en denk ik bij mezelf: er is zoveel meer om over te praten. Waarom zien we dat niet gewoon?’