‘Dit meisje kan toch niet blij zijn met deze vergezochte exotische naam?’

Toen ik haar voor het eerst hoorde roepen op het schoolplein, dacht ik eerlijk gezegd meteen: Paloma? Echt waar? Dit meisje kan toch niet blij zijn met deze vergezochte exotische naam? Je zag haar staan met haar ballettas onder de arm, gewoon een nuchter Nederlands kind tussen alle Emma’s, Sophie’s en Mila’s. En dan zo’n naam alsof ze rechtstreeks uit een Spaanse filmset was komen aanwaaien.

Ik moet toegeven dat ik soms weinig geduld heb met ouders die hun kinderen per se iets “unieks” willen meegeven. Alsof een kind een accessoire is dat op moet vallen. Dan kiezen ze een naam die vooral leuk klinkt tijdens de zwangerschap, maar vergeten ze dat een kind er jarenlang mee door het leven moet. Ik dacht meteen aan alle keren dat ze haar naam moet spellen, herhalen of verbeteren. “Pal. Pallie. Paloom. Paloma.” Vermoeiend toch?

Via via via de balletschool hoorde ik dat haar moeder die naam prachtig vond en dat het “duif” betekent. Heel poëtisch allemaal, maar daar koopt een meisje van acht natuurlijk niets voor. Een kind wil er vaak gewoon bij horen. Niet telkens de naam zijn waar mensen even hun wenkbrauwen bij optrekken.

Wat vind jij van de naam?

En toch gebeurde er iets ongemakkelijks toen ik haar laatst zelf sprak. Ik vroeg hoe ze heette, hoewel ik het natuurlijk al wist. Ze glimlachte en zei met opvallende trots: “Ik ben Paloma.” Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Alsof ik degene was die achterliep.

Sindsdien denk ik er vaker aan terug. Misschien projecteer ik er van alles op. Misschien zou ík het vreselijk hebben gevonden om als kind zo’n opvallende naam te hebben. Misschien had ík liever veilig en bekend gekozen. Maar zij stond daar stralend, helemaal op haar gemak, alsof haar naam precies bij haar paste.

Dus ja, mijn eerste gedachte was: dit meisje kan toch niet blij zijn met deze vergezochte exotische naam? Maar misschien heb ik ’t wel fout, hoor. En is het gewoon een kwestie van wennen…’