‘Dit is werkelijk waar de moeilijkst uitspreekbare naam die ik als juf ooit heb gehoord’
‘In de jaren dat ik voor de klas sta, heb ik behoorlijk wat bijzondere kindernamen voorbij zien komen. Namen waarvan ik eerst niet wist hoe ik ze moest uitspreken, namen die ik nog nooit eerder had gehoord en namen waarvan ik me afvroeg of de ouders misschien een grapje maakten.
Maar één naam is me echt bijgebleven.
Toen ik hem voor het eerst op mijn klassenlijst zag staan, dacht ik namelijk serieus dat er een foutje in het systeem zat.
De naam was: Qwynnox.
Ja, echt.
Ik dacht dat de administratie een typefout had gemaakt
Het was aan het begin van het schooljaar en ik was mijn nieuwe klas aan het voorbereiden. Zoals iedere docent bekeek ik de namen alvast even, zodat ik tijdens de eerste les niet compleet voor verrassingen zou komen te staan.
En toen zag ik hem.
Qwynnox.
Ik las de naam een paar keer.
“Qwynnox…”
Ik vroeg me af of de x misschien per ongeluk achter de naam was blijven staan. Of dat het eigenlijk een achternaam was.
Ik controleerde de lijst nog een keer.
Nee.
Het stond er echt.
Tijdens de eerste les moest ik natuurlijk de naam voorlezen
En daar zat ik dan, met een lokaal vol leerlingen die elkaar al een beetje aan het aftasten waren.
Ik liep de namen langs.
“Emma?”
“Hier.”
“Daan?”
“Hier.”
“Qwynnox?”
Het bleef even stil.
Toen stak een jongen achterin zijn hand op.
“Dat ben ik.”
Ik keek op.
“Oké,” zei ik. “Zeg jij maar even hoe ik het moet uitspreken.”
Hij sprak zijn naam uit alsof het de normaalste naam ter wereld was.
“Kwin-oks.”
Ik knikte alsof ik daar totaal niet verbaasd over was.
“Helder.”
Maar in mijn hoofd dacht ik vooral: hoe kom je hier in vredesnaam aan?
Natuurlijk wilde ik weten waar de naam vandaan kwam
Niet omdat ik de naam wilde afkraken, maar omdat je als docent nu eenmaal nieuwsgierig wordt naar zulke opvallende namen.
In de pauze vroeg ik het daarom voorzichtig.
Zijn ouders hadden de naam zelf bedacht.
Ze wilden iets wat niemand anders had.
Dat was in ieder geval gelukt.
Volgens de jongen vonden zijn ouders gewone namen “een beetje saai” en wilden ze iets dat stoer, uniek en internationaal klonk.
En eerlijk is eerlijk: uniek was de naam absoluut.
Ik hoorde later nog veel meer bijzondere namen
Sindsdien ben ik anders naar namen op klassenlijsten gaan kijken.
Want Qwynnox bleek zeker niet de enige naam waarbij ik even moest schakelen.
Ik heb leerlingen gehad met namen die zo bijzonder waren dat ik ze na drie keer nog steeds verkeerd uitsprak. Namen met onverwachte spellingen, dubbele letters en combinaties waarvan ik me afvroeg hoe iemand ooit op het idee was gekomen.
En toch merkte ik iets interessants.
Wat ik als docent in eerste instantie een ‘vreemde’ naam vond, was voor de leerling zelf gewoon zijn of haar naam.
Voor hem was Qwynnox helemaal niet gek.
Het was gewoon zijn naam.
Toch moest ik even wennen
Ik zal eerlijk zijn: ik vond de naam in het begin ontzettend apart.
Misschien zelfs wel de meest bizarre naam die ik ooit op een klassenlijst heb zien staan.
Maar na een paar weken dacht ik er eigenlijk helemaal niet meer over na.
Dat is misschien ook het grappige aan namen.
Je went eraan.
Een naam die je vandaag nog ontzettend bijzonder vindt, kan over een paar jaar ineens heel normaal klinken.
En andersom.
Wie had twintig jaar geleden gedacht dat namen als Nova, Lux, Dex of Maeve zo vanzelfsprekend zouden worden?
Wat maakt een naam eigenlijk ‘raar’?
Als docent ben ik daarom steeds voorzichtiger geworden met het oordeel over namen.
Je kunt een naam natuurlijk ontzettend bijzonder vinden. Of zelfs lelijk.
Maar uiteindelijk is een naam ook een kwestie van smaak.
Wat de ene ouder prachtig vindt, vindt een andere ouder misschien verschrikkelijk.
En Qwynnox?
Die naam zal ik waarschijnlijk nooit vergeten.’
