‘Deze jongensnaam is nu cool maar als je zoon eenmaal volwassen is, schaamt-ie zich rot’

‘Ik weet dat je als moeder eigenlijk geen oordeel mag hebben over de naam van iemand anders’ kind. We doen allemaal ons best, we kiezen iets wat betekenisvol voelt, wat bij ons gezin past, wat een beetje sparkle heeft. Maar eerlijk? Soms hoor ik een naam en denk ik: O, dat kindje… als hij straks volwassen is, wordt dit lastig.

Dat had ik dus laatst.
We stonden op het schoolplein te wachten tot de kleuterklas naar buiten kwam. Naast me stond een moeder die ik vaag ken, en zodra de deur openging, riep ze enthousiast:
“Blaze! Kom je, lieverd?”

En daar kwam hij aanrennen: blond koppie, rugzak scheef, superleuk joch. Maar ik voelde mezelf toch even… ja, hoe zeg je dat netjes? Prikkelend verbaasd. Blaze. Een naam die klinkt alsof hij het broertje is van een Marvel-held of de brandweermascotte in een kinderanimatie.

**Een peuter met zo’n naam? Schattig.

Een volwassen man van 42 die Blaze heet? Moeilijker.**

Ik probeer het me echt voor te stellen. Een sollicitatiegesprek:
“Goedemiddag, ik ben Blaze.”
Of een zakelijke e-mail:
Met vriendelijke groet, Blaze de Vries.

Het blijft in mijn hoofd hangen als een soort artiestennaam. Alsof hij elk moment op een BMX kan springen en door een brandende hoepel moet fietsen.

En misschien ben ik ouderwets hoor. Er zijn nu zoveel Engelse, stoere, creatieve namen: River, Jaxx, Ace… en daar weer varianten op. Maar Blaze voelt voor mij als een typisch voorbeeld van:

Cool op de peuterspeelzaal,
ongemakkelijk wanneer je een hypotheek aanvraagt.

Natuurlijk zei ik er niets van

Want wie ben ik om iemand anders’ naamkeuze te bekritiseren? Misschien betekent het iets belangrijks voor die ouders. Misschien is Blaze vernoemd naar een geliefde rockster, of wilden ze een naam die kracht en energie uitstraalt. Dat mag allemaal.

Maar diep vanbinnen dacht ik wel:
Had je niet iets gekozen dat ook werkt als iemand volwassen is?

Ik betrap mezelf erop dat ik dit vooral denk omdat ik zelf heel safe koos

Misschien is dat het eigenlijk. Mijn eigen kinderen hebben vrij klassieke namen, de ‘kan altijd’-categorie. En misschien triggert een naam als Blaze gewoon mijn innerlijke nuchtere Hollander die denkt: doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.

En toch blijft het knagen…’