‘Deze jongensnaam is gewoon gênant ouderwets? Zo noem je je kind nu toch niet meer?’

‘Er was een tijd dat niemand er gek van opkeek. Namen als Karel, Henk of Gerrit stonden gewoon in de top van geboortelijstjes, en opa, vader en zoon deelden vaak trots dezelfde naam. Het had iets stevigs, iets betrouwbaars. Maar anno nu? Tja… zet zo’n naam op een geboortekaartje en je kunt bijna rekenen op opgetrokken wenkbrauwen.

Toen ik in de straat zag dat er een Gijs werd geboren… Dacht ik… Nee. Wat? Gijs?

Wat een suffe ouderwetse naam…. Zo wil je toch niet heten in 2026?

Want laten we eerlijk zijn: sommige jongensnamen voelen vandaag de dag… oud. Niet een beetje klassiek-charmant, maar echt stoffig. Alsof ze rechtstreeks uit een vergeelde telefoonlijst zijn geplukt. En toch is het fascinerend hoe dat werkt, die collectieve smaak.

Wanneer wordt een naam “te oud”?

Een naam wordt niet ineens ouderwets. Het is een langzaam proces. Eerst verdwijnt hij uit de populariteit, daarna wordt hij vooral geassocieerd met vaders en opa’s, en op een gegeven moment voelt hij simpelweg niet meer passend bij een baby.

Neem bijvoorbeeld namen die eindigen op -us of -bert. Ooit statig en chic, nu voor veel mensen zwaar en formeel. Je ziet meteen een man van 70 voor je, geen jongetje van twee dat met een knuffel rondloopt.

De generatiekloof in namen

Wat interessant is: wat de ene generatie “gênant ouderwets” vindt, ziet een andere generatie juist als uniek en charmant. Jongere ouders kiezen steeds vaker namen die hun ouders nóóit zouden hebben overwogen. En soms gebeurt er iets onverwachts: een naam maakt een comeback.

Denk maar aan namen die twintig jaar geleden ook als suf werden gezien, maar nu ineens hip zijn. Het verschil? Tijd. Zodra een naam lang genoeg “uit beeld” is geweest, voelt hij weer fris.

Maar niet elke naam krijgt die tweede kans. Gijs is gewoon iets voor sukkels, sorry…

Schaamte of karakter?

De vraag is natuurlijk: is een ouderwetse naam echt gênant? Of vinden we dat alleen omdat we gewend zijn geraakt aan kortere, internationalere of modernere namen?

Een naam draagt ook iets eigens mee. Iets dat afwijkt van de massa. In een klas vol Jaydens en Noah’s kan een klassieke naam juist opvallen — op een goede manier. Of op een manier waar het kind later zelf een mening over vormt.

En laten we eerlijk zijn: kinderen geven uiteindelijk zelf betekenis aan hun naam. Wat eerst “ouderwets” klinkt, kan door persoonlijkheid ineens krachtig of zelfs cool worden.

Durf je het aan?

Het kiezen van een naam is misschien wel één van de persoonlijkste beslissingen die je maakt als ouder. Ga je voor veilig en modern? Of kies je iets dat tegen de stroom in gaat?

Misschien is de echte vraag niet: “Is deze naam gênant ouderwets?”
Maar eerder: “Durf ik iets te kiezen dat niet iedereen begrijpt?”

Want trends komen en gaan. Wat vandaag gek voelt, kan morgen weer helemaal terug zijn. En wie weet… lopen er over twintig jaar weer overal kleine Karels en Gerrits rond — en vindt niemand dat nog vreemd.

Of juist wel. En dat is eigenlijk precies het mooie ervan.’