‘De unieke naam van mijn zoon wordt op school eigenlijk niet gewaardeerd, kinderen kunnen snel plagen’

‘Toen ik zwanger was, wist ik één ding zeker: mijn kind zou geen alledaagse naam krijgen. Ik wilde iets bijzonders, iets dat je niet op elke hoek van de straat hoort. Iets met karakter. Toen we de naam Selvijn tegenkwamen, voelde het meteen goed. Zacht, maar krachtig. Uniek, maar niet vreemd. Het was hem.

In de eerste jaren stond ik daar ook volledig achter. Mensen reageren nieuwsgierig, soms verrast, maar vaak positief. “Wat een mooie naam,” krijg ik regelmatig te horen. En ik straal dan een beetje van trots. Dit is mijn zoon, en dit is zijn naam.

Maar toen begon hij naar school te gaan.

Kinderen zijn keihard, zeker als ze iets niet kennen.

Langzaam merkte ik dat diezelfde uniciteit die ik zo bijzonder vond, voor hem iets anders betekende. Kinderen kunnen hard zijn, zonder dat ze het misschien zelf doorhebben. Zijn naam werd verbasterd, verkeerd uitgesproken, en soms simpelweg belachelijk gemaakt. “Sel-wat?” hoorde hij dan. Of erger: er werden rijmpjes op verzonnen die helemaal niet vriendelijk waren.

De eerste keer dat hij thuiskwam en zei dat hij zijn naam niet meer leuk vond, brak er iets in mij. Ik had altijd gedacht dat ik hem iets moois had meegegeven. Iets eigens. Maar ineens voelde het alsof ik hem juist iets had gegeven waar hij zich door moest verdedigen.

Ik betrapte mezelf op twijfels die ik nooit eerder had gehad. Had ik hem een moeilijkere weg gegeven? Had ik meer rekening moeten houden met hoe kinderen met verschillen omgaan? Want hoe mooi en bijzonder ik Selvijn ook vind, voor hem is het niet alleen een naam — het is iets waar hij elke dag opnieuw op wordt aangesproken.

De ene unieke naam van mijn zoon

We praten er nu veel over. Ik probeer hem uit te leggen waarom we voor zijn naam hebben gekozen. Dat het iets bijzonders is, juist omdat het niet alledaags is. Dat anders zijn ook kracht kan zijn. Maar ik zie ook dat dat voor een kind van zijn leeftijd niet altijd genoeg is.

Wat ik vooral heb geleerd, is dat een naam niet alleen iets is wat je als ouder kiest vanuit gevoel of esthetiek. Het is iets wat een kind elke dag met zich meedraagt, in een wereld die niet altijd zacht is voor wat afwijkt.

Als ik nu terugkijk, zou ik dan een andere naam kiezen? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Want Selvijn ís hem. Het past bij hem, op een manier die moeilijk uit te leggen is. Maar ik ben me er wel veel bewuster van geworden dat “uniek” twee kanten heeft.

En misschien is dat wel wat ik hem uiteindelijk het liefst wil meegeven: niet alleen een bijzondere naam, maar ook de kracht om ermee te kunnen staan. Zelfs als anderen dat nog niet begrijpen.