‘De naam die mijn ouders voor onze zoon hebben gekozen wil ik niet, hoe vertel ik ze dat?’

Toen ik mijn ouders vertelde dat ik zwanger was van een jongen, hadden ze maar één ding nodig om enthousiast mee te denken: een naam. Althans, mijn moeder had eigenlijk al een naam in haar hoofd voordat ik überhaupt had verteld dat we een zoon zouden krijgen.

“Klaas,” zei ze.

Ik moest even lachen, omdat ik dacht dat ze een grapje maakte.

Maar dat deed ze niet.

Klaas is de familienaam

De naam Klaas heeft binnen mijn familie een bijzondere betekenis. Mijn opa heette Klaas, mijn vader draagt de naam en mijn ouders vinden het eigenlijk vanzelfsprekend dat die naam wordt doorgegeven aan de volgende generatie.

“Het zou toch prachtig zijn als jullie zoon ook Klaas heet?” zei mijn moeder.

Ik snap het sentiment. Echt. Voor mijn ouders is Klaas niet zomaar een naam. Het is mijn opa, hun vader, familiegeschiedenis en een soort traditie die al jaren bestaat.

Maar voor mij voelt het anders.

Toen mijn partner en ik over namen begonnen te praten, stond Klaas eigenlijk helemaal niet op ons lijstje. Sterker nog: ik wist vrij snel dat ik mijn zoon zo niet wilde noemen.

En daar voel ik me ontzettend schuldig over.

Ik wil mijn ouders niet kwetsen

Het lastige is dat ik mijn ouders begrijp. Ik weet hoeveel waarde zij aan de naam hechten. Ik weet ook dat ze waarschijnlijk al een beetje hebben gefantaseerd over hoe het zou zijn om hun kleinzoon “Klaas” te noemen.

Maar uiteindelijk zijn het mijn partner en ik die onze zoon een naam moeten geven waar wij allebei achter staan.

Ik wil niet dat mijn zoon later een naam draagt omdat ik bang was om mijn ouders teleur te stellen.

Tegelijkertijd vind ik het verschrikkelijk om tegen mijn moeder te zeggen: “Ik wil de familienaam van jouw vader niet aan mijn kind geven.”

Dat klinkt zoveel harder dan ik het bedoel.

Dus hoe vertel je zoiets?

Ik denk dat ik het vooral niet als een afwijzing van de naam of van mijn familie wil brengen. Ik wil mijn ouders uitleggen dat ik de betekenis van Klaas juist heel goed begrijp, maar dat een mooie familietraditie niet automatisch betekent dat iedereen die naam ook daadwerkelijk wil dragen.

Ik zou bijvoorbeeld kunnen zeggen:

“Pap en mam, ik snap echt waarom Klaas voor jullie zo belangrijk is. Ik vind het mooi dat die naam al zo lang in onze familie voorkomt en ik snap dat jullie het bijzonder zouden vinden als onze zoon die naam krijgt. Alleen voelen wij die naam niet als de juiste naam voor ons kind. Dat betekent absoluut niet dat we geen waarde hechten aan opa of aan onze familie.”

Hopelijk begrijpen ze dan dat ik niet de familiegeschiedenis afwijs.

Ik wijs alleen de naam af.

Misschien kan er een compromis komen

Ik heb zelfs gedacht aan een tweede naam. Misschien zou Klaas als tweede naam wél kunnen.

Dan blijft de familienaam bestaan en geven we mijn ouders toch iets waar ze zoveel waarde aan hechten. Onze zoon hoeft dan niet dagelijks met de naam Klaas door het leven, maar draagt hem wel ergens bij zich.

Toch weet ik nog niet of ik dat wil.

Want ergens voelt het ook een beetje alsof ik mezelf dan alsnog probeer over te halen om mijn ouders tevreden te houden.

En dat is precies waar ik voor moet oppassen.

Een babynaam kies je uiteindelijk maar één keer. Het is misschien wel een van de eerste grote beslissingen die je als ouders voor je kind neemt. Natuurlijk mag de mening van opa en oma belangrijk zijn, maar de uiteindelijke keuze hoort bij ons.

Ik hoop vooral dat mijn ouders begrijpen waarom

Ik weet dat mijn ouders waarschijnlijk teleurgesteld zullen zijn als onze zoon uiteindelijk een totaal andere naam krijgt.

Maar ik hoop dat ze uiteindelijk ook kunnen zien dat ik hun gevoelens niet probeer te negeren. Ik wil juist met respect omgaan met wat de naam Klaas voor hen betekent.

Misschien wordt onze zoon straks geboren met een andere naam en moeten mijn ouders daar even aan wennen.

En misschien zeggen ze na een tijdje zelf: “Het past eigenlijk perfect bij hem.”

Dat zou ik het allerliefst willen.

Want Klaas mag dan de familienaam zijn, uiteindelijk wil ik vooral dat de naam van mijn zoon zijn naam wordt. Een naam die bij hem past, die wij mooi vinden en waar we later nooit spijt van krijgen.

En hopelijk kunnen mijn ouders daar, ook als het niet Klaas wordt, uiteindelijk vrede mee hebben.