‘De meester van mijn 7-jarige zoon is opeens overleden. Hoe ga ik daar thuis goed mee om?’
‘Het is eigenlijk te verdrietig om op te schrijven. Maar toch voel ik dat ik het ‘van me af moet schrijven’. Juist omdat het zoiets groots is. Omdat het zo leeft in ons gezin.
De meester van mijn zoon is er niet meer.
In december had ik nog een rapportgesprek met hem over hoe mijn zoon leert lezen, rekenen en schrijven. Half januari viel hij uit. Met rugklachten.
Toen hoorden we dat het kanker was. We schrokken ons allemaal rot. De hele school leefde mee, we stuurden kaarten en bloemen naar het ziekenhuis, we hoopten zo op goed nieuws.
In maart is hij overleden. Met bloemen in onze handen voor op de kist fietsten we deze week naar school. ‘Mama, meester is toch nu een sterretje?’. ‘Ja’, zeg ik hem maar. ‘En vandaag na school gaan alle juffen afscheid van hem nemen.’
‘Maar mama. Het is nog niet donker, hoe kan de meester dan het afscheid en onze bloemen zien? Er zijn nog geen sterren nu in de lucht?’
Op sommige vragen van je kinderen heb je niet zo makkelijk een antwoord.
Hoe ga ik hier het beste mee om, thuis? Alle adviezen zijn welkom.’
Ik schreef er dit persoonlijke stukje tekst over:
Dit bericht op Instagram bekijken
