‘De juf van mijn dochter blijft haar naam maar verkeerd uitspreken, hoe vaak kan ik daar wat van zeggen?’

Toen mijn dochter voor het eerst naar school ging, dacht ik dat de spannendste momenten zouden draaien om vriendjes maken, leren lezen en haar draai vinden in de klas. Ik had niet verwacht dat iets ogenschijnlijk kleins me zoveel zou bezighouden: haar naam.

We hebben bewust gekozen voor een bijzondere naam: Aoife, een Ierse meisjesnaam die wordt uitgesproken als Íefe. Prachtig, vonden wij. Alleen blijkt bijna niemand hem in één keer goed uit te spreken. Op de eerste schooldag werd het “A-oï-fe”, daarna “Aaf”, vervolgens “Eefje” en inmiddels lijkt iedereen er zijn eigen versie van te maken.

In het begin corrigeerde ik vriendelijk. “Ze heet Aoife, je spreekt het uit als Íefe.” De juf glimlachte, zei dat ze haar best zou doen en ging weer verder. Een week later hoorde ik opnieuw de verkeerde uitspraak. En daarna weer.

Elke keer vraag ik me af: moet ik er nóg iets van zeggen? Of ben ik dan die lastige ouder die overal een punt van maakt?

Toch gaat het voor mij niet alleen om een naam. Een naam is het eerste stukje identiteit dat je meekrijgt. Het is hoe iemand je aanspreekt, hoe je jezelf leert kennen en hoe anderen jou zien. Als volwassenen de moeite nemen om moeilijke woorden uit een boek te leren of ingewikkelde straatnamen uit te spreken, waarom zou de naam van een kind dan minder belangrijk zijn?

Zo zeg je het niet

Aan de andere kant begrijp ik ook dat leerkrachten tientallen kinderen voor zich hebben. Sommige namen zijn nieuw, onbekend of lastig. Fouten maken is menselijk. Ik verwacht ook niet dat iemand het direct perfect doet.

Wat voor mij het verschil maakt, is de bereidheid om het te blijven proberen.

Na de derde of vierde keer heb ik opnieuw iets gezegd. Niet boos, niet verwijtend, maar gewoon: “Zou je nog eens op haar naam willen letten? Ze vindt het fijn als die goed wordt uitgesproken.” Sindsdien hoor ik dat de juf zichzelf soms corrigeert. Ze struikelt nog weleens, maar ik zie dat ze moeite doet. En eerlijk gezegd is dat precies wat ik wilde.

Ik denk daarom dat je er best meerdere keren iets van mag zeggen, zolang je het respectvol houdt. Je vraagt niet om iets onredelijks. Je vraagt alleen of iemand de moeite wil nemen om jouw kind aan te spreken zoals het hoort.

Misschien voelt het ongemakkelijk om jezelf te herhalen. Misschien ben je bang om zeurderig over te komen. Maar als jouw kind merkt dat haar ouders opkomen voor iets wat voor haar belangrijk is, geef je ook een waardevolle boodschap mee: jouw identiteit doet ertoe.

En wie weet heeft de juf over een paar maanden de naam helemaal onder de knie. Dan is die kleine herinnering achteraf misschien wel het verschil geweest.’